Als je in een online coachingstraject zit en je kent dus de coach niet persoonlijk, wat voor een relatie heb je dan met elkaar? Je ziet elkaar niet, je hoort elkaar niet, je ruikt elkaar niet. Voel je elkaar wel? Natuurlijk wel; in de woorden en zinnen die je over en weer uitwisselt. Het fijne is alleen dat bepaalde gevoelens er in mindere mate zijn dan wanneer je met elkaar in een ruimte zit. Ergernis of anderssoortige geprikkeldheid houdt niet lang aan en als het is weggezakt kun je weer over tot de orde van de (online) dag.
Iets anders wat fijn is, is dat de relatie eenzijdig is. Dus als cliënt krijg je alle aandacht, als coach geef je alle aandacht. Dat is makkelijk te regisseren en te realiseren als datgene wat je uitwisselt alleen maar tekst is. En tenslotte is het de cliënt die iets wil uitvinden, oplossen, verwerken of anderszins. Of daarmee de leuke momenten die je in een persoonlijk contact kunt hebben ontbreken? In geen geval. Het is voor beide partijen altijd spannend om een bericht te krijgen, en als je eenmaal op weg bent naar de sleutel of hoe je het ook noemen wilt, is de euforie groot als die eenmaal gevonden is. Je kunt elkaar dan niet in de armen vallen, maar dat hadden we in therapieland ook al heel lang afgezworen. Want daar kwam maar ellende van.

< Vorige		Volgende >