Leven zonder kinderen

Een Engelse dame heeft maar liefst zes jaar onderzoek gedaan naar werkende vrouwen zonder kinderen. Deze vrouwen worden, als ze zelf hebben gekozen om geen kinderen te krijgen, vaak als kil en koud ervaren op het werk. Ze begrijpen andere vrouwen die wel kinderen hebben niet, en laten dat blijken ook. Ik ben nu zo benieuwd hoe dat onderzoek is uitgevoerd en wat deze onderzoekster precies aan wie heeft gevraagd. Wat haar uitgangspunt was, wat haar invalshoek. Want als je als vrouw zonder kinderen wilt werken, dan heb je daar meestal plezier in omdat je juist geen kinderen hebt die alsmaar afleiden. Je hoeft je dagen niet te breken vanwege overblijven, griepjes, tantjes en gesprekken op school. Je hoeft niet met de man aan de onderhandelingstafel over alle taken die bij kinderen opvoeden komen kijken. Nee, je kunt gewoon aan het werk. En ja, zelfs carriëre maken, ja, zelfs in Nederland kan dat!
Maar dat enthousiasme en de voortvarendheid en efficiëntie die daarbij kan komen kijken komt hard over op de vrouwen en mannen die ook nog half in de kinderwereld staan, kindergevoelens moeten meevoelen, zorgen en kleine dagelijkse toestandjes en brandjes moeten blussen. Voorstelbaar. Maar ach en wee, wat naar toch weer allemaal. Hoe kil zijn mannen zonder kinderen eigenlijk?

Het kwaad

Bij hetgeen sommige, of eigenlijk heel veel mensen meemaken vraag je je af: waar komt het kwaad toch vandaan? Hoe kan het dat rechtgeaarde mensen die toch heus hun best doen om hun leven zinvol en positief te maken kunnen belanden in de meest hachelijke situaties die zij niet zelf hebben veroorzaakt? Ik heb het niet over een ruzietje of een huwelijk dat uit verveling op de klippen loopt, maar over echt kwaad. Oorlog, misstanden, allesverterende ziekte. Of een hele groep die zich opeens tegen je keert. Zelfs kleine kinderen overkomt dat op het schoolplein. En er is altijd een soort satanisch genot aan de andere kant. Een genoegdoening, een rechtvaardiging die ziek aandoet. En die ook ziek is. Ook hoor ik wel eens verhalen van mensen die opeens het kwaad zelf worden en alles op alles zetten - en alles bij elkaar liegen - om een ander totaal te kunnen vernietigen. Meestal slaat de ellende op henzelf terug, maar tijdelijk is die nietsvermoedende ander toch goed de klos. En die denkt bij zichzelf: hoe kan dat nou? Ben ik blind? Doof? Gek?
Nee, het is het kwaad dat er is. Dat toeslaat waar het kan. Linksom of rechtsom. Is het te overwinnen? Ja, dat denk ik wel. Hoe? Door het te blijven beschouwen als iets vreemds, onbekends en onkenbaars. En door te geloven in het feit dat het weer voorbij gaat. Maar dat blijft voor sommige mensen bij hopen. Hopelijk blijven ze dat doen.

Online coaching & de snelheid van internet

Een interessante opmerking van een van de deelnemers aan het begin van de training van vorige week was of de snelheid van internet geen nadelige invloed zou kunnen hebben op het proces wat een cliënt in coaching of in therapie doorloopt. We gingen aan de slag met zowel 'droog' oefenen als een week echt online coaching en de conclusie was juist de mooie paradox dat de snelheid van email je juist tijd oplevert om diep in het proces te kunnen afdalen en daar heel snel tot effectief zelfonderzoek te kunnen komen. Juist vanwege de technologie en de geschreven taal. En het benadrukte nog maar eens het verschil tussen bijvoorbeeld chatten en email. Chatten is echt snel en kost tijd. De tijd die tussen de berichten door juist zo nodig is om die berichten tot echte milestones te maken, om gedachten en gevoelens op je eigen wijze op 'papier' te zetten, te ordenen op de manier die voor jou werkt en om de coach ook het benodigde werk te kunnen laten doen dat nodig is voor 'optimale coaching' zoals laatst iemand het noemde. Nadenken, iets nalezen, vragen aan een deskundige en vooral de eigen projectie in een hoek van de kamer te plaatsen. Dat komt later wel weer, daar heeft de cliënt niets aan. De coach houdt zo in ieder geval zijn of haar eigen ego buiten spel en concentreert zich op de inhoud die je als cliënt hebt gestuurd.

Niet zomaar wat mailen

Dat online coaching wel even wat meer is dan 'zomaar wat mailen met een coach' kunnen alle mensen die een traject bij Mirjam.nu hebben gedaan, wel beamen. Dat hulpverlening via internet überhaupt niets met 'zomaar mailen' te maken heeft, bevestigde de grondlegger van Interapy, prof.dr. A. Lange onlangs ook nog eens op televisie.
Zo ervaren ook degenen het die de training volgen. Al tegen het eind van de ochtend verzuchten mensen meestal dat het toch echt 'heel anders is' dan face to face coaching of therapie. En dat het moeilijk is. En ja, dat is het ook. Want als online coach heb je weliswaar de luxe dat je kunt nadenken over je antwoorden, informatie elders kun inwinnen en je teksten kunt aanpassen voordat je ze verstuurt, maar je moet ook met heel veel rekening houden. Dat alle aandacht naar de cliënt uitgaat bijvoorbeeld, en je dus niet hoeft te vertellen wat je doet. Maar je doet het. Dat je niets van de cliënt weet en moet doseren hoeveel je vraagt. Dat je in je toon en schrijfstijl zowel deskundig, als gastvrij, als uitnodigend, als niet-oordelend moet zijn. En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Waarom moet er zoveel? Je kunt toch ook gewoon wat mailen en dan kan het toch ook goed komen?
Nee, als je gewoon wat mailt, dan haakt de cliënt af. Gewoon mailen deed hij - meestal - namelijk al.