Met de coachingtsunami die onze maatschappij teistert gaat er veel moois verloren. Ja, natuurlijk, het heet hier ook 'coaching' maar dat heeft ook te maken met de keuze voor het vrije beroep. Vanuit idealisme en geloof in het goede van de mens, neem dat maar van me aan. Maar de stroom boeken, HR-terminologie en de inzet op het ultieme doel 'voor iedereen een coach' creëert twee dode vliegen in een klap. Want nu moet je altijd doelen stellen, deze concreet en haalbaar maken en je bewust van alles zijn. Klinkt leuk, en helpt ook soms wel even, maar het brengt wel een kaalslag teweeg. Want dromen kun je niet meer alleen dromen, je moet ze ook doen. Verlangen moet je waarmaken. Illusies moet je overboord gooien. Te hoge verwachtingen zijn dom. En verder was God al dood, dus laat die in hemelsnaam achterwege. Gevolg: enige ontspanning is niet meer mogelijk want je stevent af op doelen die realistisch zijn. Dus die gaan bewaarheid worden, volgens de wetten van de coachingsretoriek, die uiteindelijk belooft dat je genoeg geld verdient, authentiek bent, gelukkig bent, je hebt ontdaan van oude patronen en belemmerende overtuigingen en er geen raadsel in het leven meer is op te lossen. Dag romantiek, dag echte creativiteit, dag dromen, doei malligheid en geloof in engeltjes, kabouters en wonderen.
Helder, zegt de coach dan.

< Vorige		Volgende >