Mensen kunnen gek worden van hun eigen gedachten. Dan zou je denken: er is toch al genoeg ellende op de wereld 'buiten' je, waarom laat je je dan gekmaken door die paar kilo rullig vlees in je hoofd? Dat is een goede vraag, de waarom-vraag. Maar die levert geen enkel zinnig antwoord op. Het moet elders gevonden worden, in de tijd ervoor. Daar moeten die gedachten enig genot hebben opgeleverd, hoe klein ook. Ergens was het denken bevredigend en men is er verslaafd aan geraakt. Het was een fijne vlucht of een toverwereld, een verklarend iets voor vragen op dat moment prangend. Op een of andere manier heeft niemand op zo'n hoofd geklopt en geroepen: 'hé, kijk eens naar buiten, steek je voelsprieten eens uit, dan zul je merken dat het daar niets te maken heeft met wat zich in jouw hoofd afspeelt!' Nee, dat is niet gebeurd. Het denken is een eigen leven gaan leiden en de rest van het lichaam sjokt daar almaar meer lijdend achteraan. De wil is vervaagd, het gevoel veslapt, de onzin vergroot en de pijn meestal ook.
En dan opeens moeten we allemaal maar niet meer denken, zo roept men in de boekjes, in de mindfulnessbijeenkomsten en de familieopstellingen.
Omdat men denkt dat dat goed is, niet meer denken.

Volgende >