Bij hetgeen sommige, of eigenlijk heel veel mensen meemaken vraag je je af: waar komt het kwaad toch vandaan? Hoe kan het dat rechtgeaarde mensen die toch heus hun best doen om hun leven zinvol en positief te maken kunnen belanden in de meest hachelijke situaties die zij niet zelf hebben veroorzaakt? Ik heb het niet over een ruzietje of een huwelijk dat uit verveling op de klippen loopt, maar over echt kwaad. Oorlog, misstanden, allesverterende ziekte. Of een hele groep die zich opeens tegen je keert. Zelfs kleine kinderen overkomt dat op het schoolplein. En er is altijd een soort satanisch genot aan de andere kant. Een genoegdoening, een rechtvaardiging die ziek aandoet. En die ook ziek is. Ook hoor ik wel eens verhalen van mensen die opeens het kwaad zelf worden en alles op alles zetten - en alles bij elkaar liegen - om een ander totaal te kunnen vernietigen. Meestal slaat de ellende op henzelf terug, maar tijdelijk is die nietsvermoedende ander toch goed de klos. En die denkt bij zichzelf: hoe kan dat nou? Ben ik blind? Doof? Gek?
Nee, het is het kwaad dat er is. Dat toeslaat waar het kan. Linksom of rechtsom. Is het te overwinnen? Ja, dat denk ik wel. Hoe? Door het te blijven beschouwen als iets vreemds, onbekends en onkenbaars. En door te geloven in het feit dat het weer voorbij gaat. Maar dat blijft voor sommige mensen bij hopen. Hopelijk blijven ze dat doen.