Een Engelse dame heeft maar liefst zes jaar onderzoek gedaan naar werkende vrouwen zonder kinderen. Deze vrouwen worden, als ze zelf hebben gekozen om geen kinderen te krijgen, vaak als kil en koud ervaren op het werk. Ze begrijpen andere vrouwen die wel kinderen hebben niet, en laten dat blijken ook. Ik ben nu zo benieuwd hoe dat onderzoek is uitgevoerd en wat deze onderzoekster precies aan wie heeft gevraagd. Wat haar uitgangspunt was, wat haar invalshoek. Want als je als vrouw zonder kinderen wilt werken, dan heb je daar meestal plezier in omdat je juist geen kinderen hebt die alsmaar afleiden. Je hoeft je dagen niet te breken vanwege overblijven, griepjes, tantjes en gesprekken op school. Je hoeft niet met de man aan de onderhandelingstafel over alle taken die bij kinderen opvoeden komen kijken. Nee, je kunt gewoon aan het werk. En ja, zelfs carriëre maken, ja, zelfs in Nederland kan dat!
Maar dat enthousiasme en de voortvarendheid en efficiëntie die daarbij kan komen kijken komt hard over op de vrouwen en mannen die ook nog half in de kinderwereld staan, kindergevoelens moeten meevoelen, zorgen en kleine dagelijkse toestandjes en brandjes moeten blussen. Voorstelbaar. Maar ach en wee, wat naar toch weer allemaal. Hoe kil zijn mannen zonder kinderen eigenlijk?