War for Talent

Vandaag gaat het in de NRC voor een groot deel voor de War for Talent die in 2011 zal losbarsten. Vergrijzing en een tekort aan het juiste talent op de goede plaats zal nog tot voetbalachtige financiële taferelen leiden, aldus trendwatcher Abas. Het jammere is dat de mensen die aan het woord komen over hoe om te gaan met deze talentenoorlog almaar beweren dat het om mensen gaat, maar zodra het over deze problematiek gaat, vervallen in organisatorisch, op controle gericht taalgebruik. Waarin talent allang niet meer is wat het is (dat iemand bijzonder is om hetgeen hij vanzelf goed kan, maar dat ook gedurende lange tijd ontwikkeld heeft), maar een asset, een bezit, een ding wat je kunt verplaatsen en manipuleren. Een ding wat je kunt kopen en verkopen. En dat dit talent ogenblikkelijk in een adem genoemd wordt met het woord 'mens' - waarmee we weer terug bij af zijn.

Aan die grote jongens en wijze mevrouwen op hoge posities (joepie!) kan ik wel een ding vertellen: er zijn momenteel duizenden, zo niet tienduizenden mensen, slim, hoogopgeleid en buitengewoon ijverig, bezig om uit te vinden wat hun talent nu eigenlijk is. Of sterker nog: waar het is gebleven. Want diezelfde soort mannen, vooral, hebben het voor het zeggen gehad in de afgelopen decennia en hebben organisaties gebouwd waarin talent vooral om zeep gebracht werd teneinde een nummer te worden dat meedraaide in de grote geldmachine, in de bedachte ordening van de maatschappij, in de op supracontrole gerichte robottisering van mensen. Waarom denk je dat de een na de ander voor zichzelf gaat beginnen? En denken die nog immer bestaande logge organisaties dat deze mensen zich nog laten kopen? Ergens wordt zelfs opgemerkt dat organisaties ook iets anders moeten bedenken dan hoge salarissen en lease-auto's. Dat dat in de krant kan staan. Daar moet toch nieuws in?

Dat het om meer gaat dan wat men nu noemt Het Nieuwe Werken, moge duidelijk zijn. Het is mooi dat woorden als 'verbinding' en 'zingeving' je zolangzamerhand ook om de oren beginnen te suizen, maar daarmee zijn we er nog niet. Eerst maar eens een tijdje inzien dat je het niet weet en goed kijken naar de ander en wat we eigenlijk echt van elkaar nodig hebben. Alleen dan laat talent zich zien. Niet op afroep, op uitzendbasis, in een leaseauto of via een negentiende-eeuws arbeidscontract.

Het 'ik' boet aan belang in

Laatst zat ik in een werkgroep over Geestelijke verzorging. Daar werd een aantal boeken besproken dat m.i. al enigszins verjaard was. Boeken over counseling, zelfonderzoek, commucatie en begeleiding. Opvallend was tijdens de bespreking dat er bij meerdere mensen in de groep van ongeveer 25 van diverse leeftijden, ergernis ontstond omtrent de methodiek en werkwijzen die in de boeken aan de orde kwamen.

Het belangrijkst was daarbij de nadruk die de boeken op zichzelf, op het 'ik', legden. Van belang was dat de hulpverlener zelf interpreteerde wat de hulpvrager overbracht, dat hij of zij zelfs met eigen voorbeelden mocht komen en dat men ook in de gaten moest houden dat de hulpvrager uit was op zijn of haar eigen geluk. Het was het ene ik tegenover het andere ik, en telkens werd alle communicatie zodanig gericht dat die ikken tegenover elkaar bleven staan. Als afzonderlijke, winstbeluste entiteiten die in verschillende bewustzijnswerelden leefden en het vooral maar moesten uithouden dat dat het geval was.

Nu overdrijf ik een beetje, maar het kan duidelijker maken waarom de ergernis van niet alleen de boeddhistisch en andere oosters-geörienteerde aanwezigen werd gewekt. Want ook christenen denken niet alleen aan zichzelf en kennen tegenwoordig de kern van dat geloof beter dan ooit: naastenliefde. In ieder geval werd al snel duidelijk dat het benadrukken van het ik, van het individu dat uit is op eigen voordeel, uit de tijd is. Failliet, vergeten en hopelijk vergeven.

Gelukkig worden er altijd al genoeg boeken geschreven die dat benadrukken. En die komen echt niet alleen uit het oosten.

Mindful Analysis en spiritualiteit

We hebben een honger naar spiritualiteit, lees ik in een buitengewoon interessant boek genaamd The Easterization of The West, en daarom zoeken we ervaringen van het andere. Dat hoeft niet heel ver te gaan, als je jezelf maar beleeft. Beleving, ervaring, sensatie, daar gaat het om. En dan hebben we het niet - meer - over bungyjumpen en knetterstoned worden, maar over intense, diepgaande ervaringen die iets van contact met iets hogers doen vermoeden. Het gaat ook om verbondenheid, om oplossen van eenzaamheid en frustratie dat je eigenlijk nooit goed weet waar je het allemaal voor doet.

Mindful Analysis is erop gericht je niet in de hoogte te laten zweven of om je tot verlichting te laten komen, maar wel om een hernieuwd evenwicht te vinden. Om je aan je zucht naar zingeving en betekenis tegemoet te komen. Het is gericht op rust en evenwicht, op een helder zicht op wie je bent en wat je doet. Om jezelf op een mooie manier in contact te laten komen met je emoties, je drijfveren, je diepste motivatie om te doen wat je te doen staat.

Dat is spiritualiteit, dat is meditatie. En meditatie is niet iets dat uit het oosten komt. En ook niet iets dat alleen in westerse kloosters plaatsvond, die overigens nu weer worden gebruikt voor spirituele retraîtes, maar dan zonder God. Het is een kwestie van concentratie op het goede, het gaat om geestelijke oefeningen om je te kunnen trainen het leven te aanvaarden zoals het is, maar om daar tegelijkertijd ook op de juiste manier in in te kunnen grijpen.

Het is er ook op gericht om de ander weer recht in de ogen te kunnen kijken, elkaars hand te pakken en om samen verder te wandelen. Dat is spiritualiteit. Laat je gedachten er maar eens over gaan, en schrijf erover. En dat is Mindful Analysis.

Citaat uit Over Mindful Analysis

In hulpverlenings- en coachingsland vallen zowat dagelijks weer nieuwe methoden, instrumenten, onderzoeken en goeroe’s te ontwaren en als je niet op de hoogte bent van het nieuwste van het nieuwste, en daar ook niet in investeert, loop je achter en voor je het weet sluiten de gelederen van de markt zich voor of achter je. Dat weet ook de cliënt, bewust of onbewust, en daarmee maakt de moderne gesprekspartner net zo goed deel uit van diens bestaan. Waarvan juist op gezette tijden afstand dient te worden genomen voor reflectie, ontspanning en herziening van zaken. Dat retraites, pelgrimstochten en alle mogelijke soorten van meditatie op grote belangstelling en beoefening mogen rekenen, wekt geen verwondering. Dat het vooral coaches zijn die daaraan deelnemen nog minder.