De meeste huwelijken halen hun twintigste verjaardag niet. Dat wil zeggen dat de gemiddelde - westerse - mens ongeveer toch zeker wel anderhalf tot drie keer getrouwd kan zijn in een mensenleven. Maar dat was natuurlijk niet de bedoeling van het huwelijk want dat diende levenslang te zijn. Voor veel mensen wat je zegt een levenslange gevangenisstraf.

Maar toch zijn we vol bewondering als mensen nog een veertigjarig of zelfs vijftigjarig huwelijksfeest vieren. We vinden het knap dat ze het volgehouden hebben en vaak hebben ze nog een verzameling kinderen ook, dus ze hebben geen rustig leven gehad. Meewarig kijken we hoe ze de cadeaus en felicitaties in ontvangst nemen. Wij halen dat niet meer, zoveel is zeker.

Wij zijn verlost van dat juk want we kunnen scheiden. En dat gebeurt dan ook dagelijks. Om vervolgens weer een nieuwe relatie te beginnen met uiteindelijk na een paar jaar dezelfde patronen, hetzelfde gedrag, dezelfde problemen. Alleen ziet het er van buiten anders uit. Er is meer geld, kinderen zijn gekomen of gegaan, je 'persoonlijke ontwikkeling' heeft een boost gekregen. Maar het innerlijke verhaal dringt zich altijd weer op. Waar dat over gaat? Gewoon over de vraag hoe je moet leven, wat je moet doen, wat goed is en wat niet.

En omdat we overal uit kunnen kiezen, of dat nu consumptiemiddelen of menselijke relaties - die trouwens ook vaak op consumptief gedrag lijken - denken we dat we de diepmenselijke band van de liefde ook als inwisselbaar kunnen behandelen. Ik zal de laatste zijn om te zeggen dat het niet kan. Maar de verbinding met de een is niet zomaar verbroken omdat je het met de ander doet.

Dat komt heel eenvoudig door het feit dat mensen geen dingen zijn. Je kunt ze niet wegdoen. En al helemaal niet als je echt van iemand gehouden hebt. Misschien is liefde wel levenslang. En het is aan jou of je er een gevangenis van maakt.