Afgelopen week ging er weer een nieuwe training basic Mindful Analysis van start. Met wederom een groep gemotiveerde mensen uit loopbaancoaching, maatschappelijk werk, HRM, ICT en het onderwijs. Een thema dat bij Mindful Analysis centraal staat is dat het verhaal van de cliënt het enige is dat telt. Dat is natuurlijk een beetje overdreven of juist onvolledig gesteld, want om tot dat verhaal te komen is er veel nodig. Kennis en kunde van de MA, juist.

En dat er sprake zou zijn van een echt 'verhaal' in literaire zin van een cliënt is ook niet helemaal juist. Wat wel vaak blijkt is dat mensen zichzelf verhalen vertellen. Waarheden, constructies, redeneringen over het leven en over hoe zij dat zelf vorm moeten geven. Vaak zijn die 'verhalen' innelijke stemmetjes die hun oorsprong vinden in een verzameling herinneringen, opgeslagen boodschappen en conclusies uit gebeurtenissen. Zelden vallen die verhalen samen met wat men nu eigenlijk zelf ten diepste zou willen en waar men echt naartoe wil.

Nu is de vraag naar de 'wil' van mensen ongeveer de moeilijkste die er is, en helemaal als je er het woordje 'vrije' voor plaatst. Dat doen we dus nu even niet. Wel blijkt vaak dat het schrijven van verhalen en opvattingen aan het licht brengt hoezeer men zich kan vergissen - en hoe menselijk dat is. Door op te schrijven wat er in het hoofd omgaat, ontstaat er afstand. Je leest wat je hebt geschreven, je leest wat er in je hoofd huist. En je kijkt om je heen en vraagt je af: waar gaat dit over?

En als je geen schrijver bent en dat ook niet hoeft te worden, is het maar het beste om die verhalen en opvattingen zorgvuldig onder de loep te nemen en te concluderen dat het tijd is voor iets anders. Niets menselijks is je vreemd. Dus verandering ook niet.

Bij Mindful Analysis hoef je hierover geen ingewikkelde gesprekken te voeren, hoef je niet in discussie of je iets aan te laten leunen dat een ander je wil wijsmaken. Je daalt gewoon af in jezelf en ziet de waarheid. En dat schept ruimte. In alle rust.