Toen de eerste populaire boeken van Rene Diekstra uitkwamen, was het niet in 1991?, schreef ik als dagboekaantekening: 'straks helpt de ene helft van Nederland de andere helft'. Dat was niet een alarmerende gedachte, nee sterker nog: het is toch heel mooi als we elkaar allemaal helpen?

Dat dat niet het geval is, blijkt uit het feit dat de uitspraak waarheid is geworden. In die zin dat de ene helft van Nederland de andere helft professioneel helpt. Dat wil zeggen, coacht, therapeutert, begeleidt, opvangt, healt, enzovoort. Voor geld, meestal. Men heeft er een uit de klauwen gelopen professie van gemaakt en is vervolgens druk in de weer met certificeringen, accreditaties, opleidingen en clubs waarvoor je moet betalen om het tot de gevestigde orde te doen behoren. Maar helaas, die gevestigde orde is er allang niet meer en daarbij komt dat de meeste geestelijk relatief gezonde mensen na een serie gesprekken concludeert dat men zelf de belangrijkste bijdrage heeft geleverd aan het nieuwe welbevinden.

Dat online hulpverlening zo goed werkt, bevestigt dat alleen maar. De zelfwerkzaamheid van mensen hoef je niet te maken, die is er gewoon. En zeker na een tijdje overgeleverd te zijn aan een pratende professional die zich in de meest malle verbale bochten wringt om het kunstje te laten werken. Want zinnen als 'wat maakt dat jij je ongelukkig voellt' of: 'ik begrijp uit jouw woorden dat' of: 'dat levert je een stukje onzekerheid naar jezelf toe op' kan leiden tot vreemde situaties als je e.e.a. letterlijk neemt en daadwerkelijk zou willen beantwoorden. Dan ga je liever zelf, in je eigen taal nadenken. En dat is wat er overblijft als je online aan de slag gaat. Dan doe je het zelf, in je eentje. Want de ander is er niet.

(maar die zit wel heel professioneel aan de andere kant van het glasvezel te werken, niet als een machine, maar wel als iemand die precies weet hoe de machine werkt)