Ruzie maken is gezond, hoor je mensen wel eens zeggen. Kinderen maken ook ruzie, grote mensen ook. Maar dat het bij grote mensen nog wel eens gruwelijk uit de hand kan lopen, dat weten we allemaal. Toch staan mensen zichzelf, ook in huiselijke kring, dagelijks toe om flink ruzie te maken, zelfbeheersing te verliezen met het risico dat dingen echt uit de hand kunnen lopen.

Het kan ook wennen. Dan wordt het een patroon, en is het na een periode van rust eigenlijk heel gewoon en ook niet onverwacht dat de boel weer ontploft, dat de spullen door de kamer vliegen, de scheldkannonades ook en dat er in het ergste geval fysiek geweld gebruikt wordt. Dan is men, zoals dat volgens therapeuten heet, in de cirkel van geweld geraakt.

En kom daar maar eens uit. Dan moet je jezelf boven de situatie uittillen, dan moet je je reactiepatroon omgooien, dan moet je op tijd weten dat je een ommetje moet gaan maken, je mond moet houden, naar de ander moet uitreiken in plaats van uithalen. Je zet de rage, de woestenij in je kop, je verontwaardiging stop en gaat iets anders doen. Dat vergt kracht en discipline. En ook voorbereiding. Want voordat je dit kunt, moet je goede afspraken met jezelf en met de ander gemaakt hebben. Je moet het erover eens zijn dat het zo goed is en dat het andere fout was. Ook kost veel moed en kracht. Inzien dat je fout bent geweest, je daarvoor schamen, maar het ook weer laten gaan en jezelf en de ander vergeten.

Makkelijk opgeschreven.