Veel coaches hebben een haat-liefde verhouding met het UWV. Enerzijds voorziet het UWV hen van cliënten voor reïntgratietrajecten, anderzijds is het UWV vaak in de problemen en kan de stroom - zo er al sprake is van een stroom - cliënten zomaar stil komen te liggen.
Die trajecten zijn lang en duur. En arbeidsintensief want er moet een hoop administratief werk geleverd worden eer je eindelijk eens met de cliënt aan het werk kan. En met 'aan het werk' bedoelen we dan dat er gesprekken worden gevoerd, dat er opdrachten worden gegeven en dat er meer gesprekken worden gevoerd. Zo is men al snel een paar maanden zoet met elkaar, de cliënt en de reïntegratiecoach.

Geld kun je vooral verdienen met het feit dat de werkzoekende een baan vindt, of op een andere manier geen uitkering meer behoeft. Ook binnen het UWV verdienen mensen daar geld mee, dat zijn de werkcoaches. Waarover overigens vaak geklaagd wordt in de trant van 'mijn werkcoach doet niets voor me'. En dan hebben we het niet over een paar mensen die zich over werkzoekenden ontfermen, nee dan gaat het om honderden mensen die miljarden euro's kosten. Ze verdienen niet alleen zelf geld, maar hebben ook budgetten beschikbaar om werkzoekenden naar een cursus te sturen of anderszins iets te laten leren of doen. Werkcoaches weten vaak niet hoeveel ze voor iemand mogen uitgeven, staat vandaag in NRC Handelsblad.

En er staat nog veel meer over het UWV in de krant. De verkwisting, het slordige bestuur, de belabberde communicatie. Maar het UWV gedraagt zich als een werkloze die niet uit de uitkering wil: het blijft maar verbetering beloven.