Artikel in Finance & Control - zomer 2010
Internet heeft de aard en wijze waarop wij communiceren drastisch veranderd. Dit geldt ook voor coaching. Vond coaching in de jaren negentig van de vorige eeuw nog voornamelijk plaats in een face to face setting plaats, vandaag de dag bieden de diverse mediatoepassingen een scala aan mogelijkheden om via de computer te coachen. Waarmee niet alleen het coachingsproces verandert, maar ook het effect ervan.
Op 26 maart jongstleden vond er aan de Universiteit van Tilburg een symposium over e-coaching plaats. Daar werd onder andere aandacht besteed aan e-coaching voor jongeren, chatcoaching en emailcoaching. Onderzoekers en publiek waren het erover eens dat coaching via internet in de toekomst niet meer weg te denken is en welzeker tot goede resultaten kan leiden.
In de VS en Canada is online therapie en coaching gemeengoed, maar in Nederland is dat nog niet het geval. In de geestelijke gezondheidszorg zijn reeds diverse onderzoeken geweest naar het effect van hulpverlening via internet. Deze zomer start de universiteit van Tilburg een grootscheeps onderzoek naar online coaching en training, waar ik ook mijn medewerking aan zal verlenen.
Hieronder volgt een uiteenzetting van mijn werkwijze, coaching uitsluitend via email, waarbij het belangrijkste principe is dat er gedurende een zeer korte periode dagelijks berichten worden uitgewisseld.
Louter email - hoe gaat dat in z’n werk?
Het eerste contact vindt veelal plaats via een formulier op de website van de online coach. Hierop kan de coachee in spe zijn eerste vraag stellen. Dit hoeft niet een welomschreven vraag te zijn, hij weet per slot van rekening nog niet met wie hij te maken heeft en of het hem bevalt om louter per email een dergelijk proces te doorlopen. Wel heeft hij op de site de relevante informatie over de coach, diens opleiding, ervaring en werkwijze kunnen lezen.
De coach reageert snel, in ieder geval nog dezelfde dag, maar liefst direct. Na wat korte uitwisselingen over de vraag van de coachee, en als er overeenkomst over tijd en geld wordt bereikt, betaalt de coachee of diens werkgever het bedrag. Men betaalt per week, per drie weken of per vijf weken en het is de bedoeling dat er dagelijks mailcontact plaatsvindt. Dit komt meestal neer op een à twee mailberichten per persoon per dag.
Geen persoonlijk contact
De coach en de coachee ontmoeten elkaar dus niet persoonlijk. Ten eerste is nonverbale communicatie multiinterpretabel: een grimas kan van alles betekenen. Ten tweede heeft onderzoek van onder andere Interapy (psychotherapie via internet) aangetoond dat mensen die een beroep doen op online hulpverlening al snel geen behoefte meer hebben aan persoonlijk contact met een begeleider. Ook in mijn praktijk komt het nooit voor dat cliënten tijdens of na een traject een persoonlijk gesprek wensen. De oorzaak hiervan is vermoedelijk te vinden in het feit dat zij behoefte hebben aan professionele aandacht voor bepaalde zaken en dat - indien daarin wordt voorzien - dat volstaat.
De revival van de brief
Is mailen in het normale leven een uitwisseling van informatie, in deze methode is dat geenszins het geval. De coach houdt zich aan strikte regels waar het gaat om het opstellen van zijn berichten, de toon en de inhoud. Iedere mail heeft de vorm van een brief: een aanhef, een vriendelijke blijk van ontvangst van het bericht van de coachee, een aantal vragen en/of opdrachten en een uitnodigende of aanmoedigende afsluiting. De coach vermijdt zoveel mogelijk het woordje ‘ik’ en voorkomt waar mogelijk dat de coachee’s aandacht wordt afgeleid door bijvoorbeeld nieuwsgierigheid naar de persoon van de coach. Die is niet van belang. De toon is immer gastvrij maar ook afstandelijk en de inhoud is altijd gebaseerd op hetgeen de coachee heeft geschreven. Met andere woorden: de coach laat zich in zijn vraagstelling leiden door de tekst van de cliënt. Hij leest niet ‘tussen de regels’ maar hij leest wat er staat. Dat is tenslotte waar de cliënt aandacht voor vraagt.
Het snelkookpan-effect
Voor de cliënt betekent dit dat hij continu met zijn eigen issues bezig is en niet wordt afgeleid door aanwezigheid van een andere persoon, reistijd, vreemde omgevingen en zo meer. Hij werkt achter zijn eigen computer en het belangrijkste ingrediënt van dit proces, het schrijven, ordent zijn gedachten en belevingen. Hij geeft er vorm aan en legt zaken vast.
Er vormt zich aldus een dossier, een reeks documenten die ook later nog eens kunnen worden geraadpleegd. Maar vooral zijn ze binnen het traject van belang als houvast, naslag en controlemateriaal. De coachee doet door het herlezen van eigen teksten ook telkens meer zelfkennis en -inzicht op.
Het schrijven is een zeer gecompliceerde bezigheid die aantoonbaar positief effect heeft op emoties en perceptie, daarbij is de concentratie op de materie hoog. Als gevolg van de afwezigheid van de coach, niet alleen in fysieke zin, maar ook in diens teksten, is er sprake van puur gerichte aandacht op de coachee. Vandaar dat slechts een week coaching volgens deze methode in veel gevallen volstaat.
De methode
Deze emailcoaching volgt de vier fasenmethode. Die is gebaseerd op het feit dat de coachee, onder begeleiding van de coach, zijn eigen ‘verhaal’ schrijft. Gedurende het traject schrijft hij een betoog over wat er speelt, hoe dat zo is gekomen, wat hij eraan kan veranderen en wat hij eraan gaat veranderen. Deze methode is ook ingegeven door diverse modellen voor hulpverleningsgesprekken, inzichten uit de cognitieve en narratieve therapie en het viervoudig pad der wijsheid uit de boeddhistische psychotherapie.
De coach heeft deze vier fasen bij wijze van leidraad aldus in gedachten:
De huidige situatie: de coachee beschrijft wat er op dit moment speelt en hoe zijn situatie eruit ziet.
De oorzaken en aanleidingen daartoe: wat zijn de keuzes geweest die tot deze situatie geleid hebben? Wat zijn de achtergronden, hoe is het zo gekomen?
Wat kan de coachee aan deze situatie veranderen? Dit is een experimentele fase, waarin de coachee zich vrij voelt om allerlei mogelijkheden te opperen en te onderzoeken om zijn situatie te veranderen.
Wat gaat de coachee daadwerkelijk aan de situatie veranderen? In deze fase worden concrete afspraken gemaakt, doelen gesteld en wordt er bijvoorbeeld een persoonlijk ontwikkelingsplan opgesteld of een ondernemingsplan gemaakt.
De rol van de coach verandert enigszins gedurende het traject: is deze eerst voornamelijk de informatieverzamelaar, daarna is hij een begeleider bij het verwerken van deze informatie. Later kan er ook sprake zijn van een enigszins adviserende rol waar het gaat om het geven van suggesties als websites, boektitels, gedragsverandering en dergelijke. Pas in de laatste fase is de coach een coach pur sang waarbij het gaat om doelen stellen, het toepassen van het SMART-principe of andere typische coachingsinstrumenten.
Casus
Tim is 35 en loopt vast in zijn werk. Hij doet kortaf tegen zijn collega’s, raffelt het controllers werk af en kan ‘s nachts vaak niet slapen. Na doorzoeken van sites van coaches en therapeuten neemt hij de proef op de som en stuurt een bericht via het contactformulier van mijn site.
De volgende dag opent hij de reactie van de coach. Een teken van begrip, een vraag over wat hij heeft geschreven, een uitnodiging om nog meer te vertellen. Schrijven helpt, ontdekt hij even later als hij iets lichter dan daarvoor op de fiets naar zijn werk gaat. Als hij zijn mail checkt, is daar een nieuw bericht van de coach. Een korte, vriendelijke reactie en een voorstel voor een traject van een week.
Een week? denkt Tim. Dat is kort. Kan de coaching meteen beginnen? Ja, dat kan, schrijft de coach en deze stelt een mail op waarin hij of zij vertelt hoe ze gezamenlijk te werk zullen gaan en geeft daarbij enige eerste vragen. Tim overlegt met zijn leidinggevende, die instemt met het traject. Het is niet duur, kortdurend en Tim kan duidelijk enige begeleiding of coaching gebruiken, gezien zijn functioneren van de laatste tijd.
Een dagelijks ritueel
Die avond thuis beschrijft Tim waar hij werkt, wat hij doet en hoe lang hij dat al doet. Al schrijvend wordt zijn toestand helder, hij zoomt in op de communicatie met anderen en legt verbanden tussen bijvoorbeeld het slechte slapen en de dufheid in zijn hoofd overdag. Want daardoor heeft hij geen houvast meer, noch mentaal, noch fysiek. Hij schrijft het letterlijk op: Ik heb soms het gevoel dat ik zweef.
Hij voelt zich tot rust komen. Met het schrijven maakt hij een document waarin hij zaken vastlegt. Hij is moe, maar wel al enigszins voldaan en hij stuurt zijn tekst naar de coach.
De volgende morgen ontvangt hij een mailtje van de coach: een bedankje voor zijn duidelijke mail en dat de coach die ochtend nog uitgebreid terug zal komen.
Uit de vragen maakt Tim op dat de coach precies ingaat op de belangrijkste elementen in zijn eigen tekst. De toon is nog immer vriendelijk, hij krijgt een hart onder de riem gestoken en hij voelt zich gelezen, dus gezien en gehoord. Er is erkenning voor zijn situatie, voor zijn persoon. Eind van de dag maakt hij er tijd voor vrij.
Als hij tegen zessen naar huis gaat, is hij moe. Hij is er, al schrijvend, achter gekomen dat hij vaker te ver doorging met iets waarvoor zijn motivatie allang geslonken was. Dat leerde hij thuis: doorzetten, niet afhaken.
Maar nu zit de wereld anders in elkaar en doorzetten op de verkeerde manier eindigt in stilstand, weet Tim. Weer slaapt hij slecht, maar dit keer is het niet zorgelijk. Voor het eerst sinds tijden kan hij zijn gedachten laten gaan over wat er allemaal nog meer in het leven te doen is. Dat mailt hij in alle vroegte aan de coach.
De coach stimuleert hem voorts mogelijkheden te onderzoeken door hem te vragen een overzicht te maken van alles wat hij in zijn leven tot nu toe als succesvol beschouwt. Dat blijkt meer te zijn dan hij aanvankelijk dacht en het valt hem op dat de hoogtepunten in zijn leven te maken hebben met het aanvoeren van groepen, zowel in sport als in voorgaande banen.
De kern
Hier raken we de kern van het online coachen. Het gefragmenteerde bestaan, de verwachtingspatronen, de identificatiedwang van bijvoorbeeld de media en natuurlijk de al of niet meer functionele boodschappen uit ieders verleden komen aan het licht. Maar ook worden talenten, competenties, vaardigheden en kwaliteiten benoemd en besproken. Zaken worden geordend en hersteld. Het dagelijks schrijven is daarbij cruciaal, zeker met betrekking tot het tempo waarin zich dit voltrekt: iedere dag een coach spreken zal niet tot deze resultaten leiden. Juist door de afwezigheid van de coach en het in afzondering werken verhoogt de zelfreflectie.
De afsluiting
Tot slot maakt Tim een plan om zijn rol in het bedrijf anders vorm te geven en regelt daartoe een afspraak met zijn manager. Ook onderzoekt hij de mogelijkheid om zich te professionaliseren in communicatie en groepsdynamiek, hetgeen binnen de organisatie mogelijk blijkt te zijn. Ergens wist hij dat wel, maar hij had zich er nooit in verdiept.
Nieuwe stappen zijn niet binnen een dag gemaakt, vandaar dat het traject wordt afgesloten met een persoonlijk ondernemersplan. Tim is namelijk wel overtuigd van zijn voornemen. Er moet nog een hoop gebeuren, maar die nacht slaapt Tim als een roos.
Een ander proces, een ander effect
Het coachingsproces verloopt in vele opzichten anders dan bij gesprekscoaching. Zoals gezegd is de frequentie anders, de relatie met de coach is er eigenlijk niet, de concentratie ligt hoog en het tempo ook. Door de zogeheten ‘innerlijke monoloog’ die bij de coachee op gang komt, kan deze tot een sterke mate van zelfreflectie en zelfwerkzaamheid komen. Daar is rust en ruimte voor, ook en vooral omdat er niet wordt gepraat. Wat de coachee opschrijft, is vermoedelijk een fractie van wat er allemaal in hem omgaat. Het belangrijkst is dat er een pas op de plaats wordt gemaakt, dat zaken op een rijtje worden gezet en dat de coachee van daaruit mogelijkheden en waar nodig oplossingen kan zien.
Hiermee is niet gezegd dat online coaching in de plaats zou moeten komen van face to face coaching. Het is hoogstens een verrijking van de mogelijkheden die deze betrekkelijk nieuwe manier van begeleiden en samenwerken met als doel persoonlijke ontwikkeling in wat voor vorm dan ook. De internettechnologie heeft nog veel meer voor ons in petto, en daartoe ontwikkel ik momenteel een aantal nieuwe methoden. Waarover wellicht later nog veel meer...
© Mirjam Windrich, april 2010
Op 26 maart jongstleden vond er aan de Universiteit van Tilburg een symposium over e-coaching plaats. Daar werd onder andere aandacht besteed aan e-coaching voor jongeren, chatcoaching en emailcoaching. Onderzoekers en publiek waren het erover eens dat coaching via internet in de toekomst niet meer weg te denken is en welzeker tot goede resultaten kan leiden.
In de VS en Canada is online therapie en coaching gemeengoed, maar in Nederland is dat nog niet het geval. In de geestelijke gezondheidszorg zijn reeds diverse onderzoeken geweest naar het effect van hulpverlening via internet. Deze zomer start de universiteit van Tilburg een grootscheeps onderzoek naar online coaching en training, waar ik ook mijn medewerking aan zal verlenen.
Hieronder volgt een uiteenzetting van mijn werkwijze, coaching uitsluitend via email, waarbij het belangrijkste principe is dat er gedurende een zeer korte periode dagelijks berichten worden uitgewisseld.
Louter email - hoe gaat dat in z’n werk?
Het eerste contact vindt veelal plaats via een formulier op de website van de online coach. Hierop kan de coachee in spe zijn eerste vraag stellen. Dit hoeft niet een welomschreven vraag te zijn, hij weet per slot van rekening nog niet met wie hij te maken heeft en of het hem bevalt om louter per email een dergelijk proces te doorlopen. Wel heeft hij op de site de relevante informatie over de coach, diens opleiding, ervaring en werkwijze kunnen lezen.
De coach reageert snel, in ieder geval nog dezelfde dag, maar liefst direct. Na wat korte uitwisselingen over de vraag van de coachee, en als er overeenkomst over tijd en geld wordt bereikt, betaalt de coachee of diens werkgever het bedrag. Men betaalt per week, per drie weken of per vijf weken en het is de bedoeling dat er dagelijks mailcontact plaatsvindt. Dit komt meestal neer op een à twee mailberichten per persoon per dag.
Geen persoonlijk contact
De coach en de coachee ontmoeten elkaar dus niet persoonlijk. Ten eerste is nonverbale communicatie multiinterpretabel: een grimas kan van alles betekenen. Ten tweede heeft onderzoek van onder andere Interapy (psychotherapie via internet) aangetoond dat mensen die een beroep doen op online hulpverlening al snel geen behoefte meer hebben aan persoonlijk contact met een begeleider. Ook in mijn praktijk komt het nooit voor dat cliënten tijdens of na een traject een persoonlijk gesprek wensen. De oorzaak hiervan is vermoedelijk te vinden in het feit dat zij behoefte hebben aan professionele aandacht voor bepaalde zaken en dat - indien daarin wordt voorzien - dat volstaat.
De revival van de brief
Is mailen in het normale leven een uitwisseling van informatie, in deze methode is dat geenszins het geval. De coach houdt zich aan strikte regels waar het gaat om het opstellen van zijn berichten, de toon en de inhoud. Iedere mail heeft de vorm van een brief: een aanhef, een vriendelijke blijk van ontvangst van het bericht van de coachee, een aantal vragen en/of opdrachten en een uitnodigende of aanmoedigende afsluiting. De coach vermijdt zoveel mogelijk het woordje ‘ik’ en voorkomt waar mogelijk dat de coachee’s aandacht wordt afgeleid door bijvoorbeeld nieuwsgierigheid naar de persoon van de coach. Die is niet van belang. De toon is immer gastvrij maar ook afstandelijk en de inhoud is altijd gebaseerd op hetgeen de coachee heeft geschreven. Met andere woorden: de coach laat zich in zijn vraagstelling leiden door de tekst van de cliënt. Hij leest niet ‘tussen de regels’ maar hij leest wat er staat. Dat is tenslotte waar de cliënt aandacht voor vraagt.
Het snelkookpan-effect
Voor de cliënt betekent dit dat hij continu met zijn eigen issues bezig is en niet wordt afgeleid door aanwezigheid van een andere persoon, reistijd, vreemde omgevingen en zo meer. Hij werkt achter zijn eigen computer en het belangrijkste ingrediënt van dit proces, het schrijven, ordent zijn gedachten en belevingen. Hij geeft er vorm aan en legt zaken vast.
Er vormt zich aldus een dossier, een reeks documenten die ook later nog eens kunnen worden geraadpleegd. Maar vooral zijn ze binnen het traject van belang als houvast, naslag en controlemateriaal. De coachee doet door het herlezen van eigen teksten ook telkens meer zelfkennis en -inzicht op.
Het schrijven is een zeer gecompliceerde bezigheid die aantoonbaar positief effect heeft op emoties en perceptie, daarbij is de concentratie op de materie hoog. Als gevolg van de afwezigheid van de coach, niet alleen in fysieke zin, maar ook in diens teksten, is er sprake van puur gerichte aandacht op de coachee. Vandaar dat slechts een week coaching volgens deze methode in veel gevallen volstaat.
De methode
Deze emailcoaching volgt de vier fasenmethode. Die is gebaseerd op het feit dat de coachee, onder begeleiding van de coach, zijn eigen ‘verhaal’ schrijft. Gedurende het traject schrijft hij een betoog over wat er speelt, hoe dat zo is gekomen, wat hij eraan kan veranderen en wat hij eraan gaat veranderen. Deze methode is ook ingegeven door diverse modellen voor hulpverleningsgesprekken, inzichten uit de cognitieve en narratieve therapie en het viervoudig pad der wijsheid uit de boeddhistische psychotherapie.
De coach heeft deze vier fasen bij wijze van leidraad aldus in gedachten:
De huidige situatie: de coachee beschrijft wat er op dit moment speelt en hoe zijn situatie eruit ziet.
De oorzaken en aanleidingen daartoe: wat zijn de keuzes geweest die tot deze situatie geleid hebben? Wat zijn de achtergronden, hoe is het zo gekomen?
Wat kan de coachee aan deze situatie veranderen? Dit is een experimentele fase, waarin de coachee zich vrij voelt om allerlei mogelijkheden te opperen en te onderzoeken om zijn situatie te veranderen.
Wat gaat de coachee daadwerkelijk aan de situatie veranderen? In deze fase worden concrete afspraken gemaakt, doelen gesteld en wordt er bijvoorbeeld een persoonlijk ontwikkelingsplan opgesteld of een ondernemingsplan gemaakt.
De rol van de coach verandert enigszins gedurende het traject: is deze eerst voornamelijk de informatieverzamelaar, daarna is hij een begeleider bij het verwerken van deze informatie. Later kan er ook sprake zijn van een enigszins adviserende rol waar het gaat om het geven van suggesties als websites, boektitels, gedragsverandering en dergelijke. Pas in de laatste fase is de coach een coach pur sang waarbij het gaat om doelen stellen, het toepassen van het SMART-principe of andere typische coachingsinstrumenten.
Casus
Tim is 35 en loopt vast in zijn werk. Hij doet kortaf tegen zijn collega’s, raffelt het controllers werk af en kan ‘s nachts vaak niet slapen. Na doorzoeken van sites van coaches en therapeuten neemt hij de proef op de som en stuurt een bericht via het contactformulier van mijn site.
De volgende dag opent hij de reactie van de coach. Een teken van begrip, een vraag over wat hij heeft geschreven, een uitnodiging om nog meer te vertellen. Schrijven helpt, ontdekt hij even later als hij iets lichter dan daarvoor op de fiets naar zijn werk gaat. Als hij zijn mail checkt, is daar een nieuw bericht van de coach. Een korte, vriendelijke reactie en een voorstel voor een traject van een week.
Een week? denkt Tim. Dat is kort. Kan de coaching meteen beginnen? Ja, dat kan, schrijft de coach en deze stelt een mail op waarin hij of zij vertelt hoe ze gezamenlijk te werk zullen gaan en geeft daarbij enige eerste vragen. Tim overlegt met zijn leidinggevende, die instemt met het traject. Het is niet duur, kortdurend en Tim kan duidelijk enige begeleiding of coaching gebruiken, gezien zijn functioneren van de laatste tijd.
Een dagelijks ritueel
Die avond thuis beschrijft Tim waar hij werkt, wat hij doet en hoe lang hij dat al doet. Al schrijvend wordt zijn toestand helder, hij zoomt in op de communicatie met anderen en legt verbanden tussen bijvoorbeeld het slechte slapen en de dufheid in zijn hoofd overdag. Want daardoor heeft hij geen houvast meer, noch mentaal, noch fysiek. Hij schrijft het letterlijk op: Ik heb soms het gevoel dat ik zweef.
Hij voelt zich tot rust komen. Met het schrijven maakt hij een document waarin hij zaken vastlegt. Hij is moe, maar wel al enigszins voldaan en hij stuurt zijn tekst naar de coach.
De volgende morgen ontvangt hij een mailtje van de coach: een bedankje voor zijn duidelijke mail en dat de coach die ochtend nog uitgebreid terug zal komen.
Uit de vragen maakt Tim op dat de coach precies ingaat op de belangrijkste elementen in zijn eigen tekst. De toon is nog immer vriendelijk, hij krijgt een hart onder de riem gestoken en hij voelt zich gelezen, dus gezien en gehoord. Er is erkenning voor zijn situatie, voor zijn persoon. Eind van de dag maakt hij er tijd voor vrij.
Als hij tegen zessen naar huis gaat, is hij moe. Hij is er, al schrijvend, achter gekomen dat hij vaker te ver doorging met iets waarvoor zijn motivatie allang geslonken was. Dat leerde hij thuis: doorzetten, niet afhaken.
Maar nu zit de wereld anders in elkaar en doorzetten op de verkeerde manier eindigt in stilstand, weet Tim. Weer slaapt hij slecht, maar dit keer is het niet zorgelijk. Voor het eerst sinds tijden kan hij zijn gedachten laten gaan over wat er allemaal nog meer in het leven te doen is. Dat mailt hij in alle vroegte aan de coach.
De coach stimuleert hem voorts mogelijkheden te onderzoeken door hem te vragen een overzicht te maken van alles wat hij in zijn leven tot nu toe als succesvol beschouwt. Dat blijkt meer te zijn dan hij aanvankelijk dacht en het valt hem op dat de hoogtepunten in zijn leven te maken hebben met het aanvoeren van groepen, zowel in sport als in voorgaande banen.
De kern
Hier raken we de kern van het online coachen. Het gefragmenteerde bestaan, de verwachtingspatronen, de identificatiedwang van bijvoorbeeld de media en natuurlijk de al of niet meer functionele boodschappen uit ieders verleden komen aan het licht. Maar ook worden talenten, competenties, vaardigheden en kwaliteiten benoemd en besproken. Zaken worden geordend en hersteld. Het dagelijks schrijven is daarbij cruciaal, zeker met betrekking tot het tempo waarin zich dit voltrekt: iedere dag een coach spreken zal niet tot deze resultaten leiden. Juist door de afwezigheid van de coach en het in afzondering werken verhoogt de zelfreflectie.
De afsluiting
Tot slot maakt Tim een plan om zijn rol in het bedrijf anders vorm te geven en regelt daartoe een afspraak met zijn manager. Ook onderzoekt hij de mogelijkheid om zich te professionaliseren in communicatie en groepsdynamiek, hetgeen binnen de organisatie mogelijk blijkt te zijn. Ergens wist hij dat wel, maar hij had zich er nooit in verdiept.
Nieuwe stappen zijn niet binnen een dag gemaakt, vandaar dat het traject wordt afgesloten met een persoonlijk ondernemersplan. Tim is namelijk wel overtuigd van zijn voornemen. Er moet nog een hoop gebeuren, maar die nacht slaapt Tim als een roos.
Een ander proces, een ander effect
Het coachingsproces verloopt in vele opzichten anders dan bij gesprekscoaching. Zoals gezegd is de frequentie anders, de relatie met de coach is er eigenlijk niet, de concentratie ligt hoog en het tempo ook. Door de zogeheten ‘innerlijke monoloog’ die bij de coachee op gang komt, kan deze tot een sterke mate van zelfreflectie en zelfwerkzaamheid komen. Daar is rust en ruimte voor, ook en vooral omdat er niet wordt gepraat. Wat de coachee opschrijft, is vermoedelijk een fractie van wat er allemaal in hem omgaat. Het belangrijkst is dat er een pas op de plaats wordt gemaakt, dat zaken op een rijtje worden gezet en dat de coachee van daaruit mogelijkheden en waar nodig oplossingen kan zien.
Hiermee is niet gezegd dat online coaching in de plaats zou moeten komen van face to face coaching. Het is hoogstens een verrijking van de mogelijkheden die deze betrekkelijk nieuwe manier van begeleiden en samenwerken met als doel persoonlijke ontwikkeling in wat voor vorm dan ook. De internettechnologie heeft nog veel meer voor ons in petto, en daartoe ontwikkel ik momenteel een aantal nieuwe methoden. Waarover wellicht later nog veel meer...
© Mirjam Windrich, april 2010