Begin 2012 heeft Mila van de Wal voor FLOW Magazine een van mijn cliënten geïnterviewd voor de rubriek Levensles. Lees hieronder hoe Olivia deze week ervaren heeft en wat ze eraan heeft gehad!

Ik kreeg net dat duwtje dat ik nodig had

Olivia (33) wist dat ze een andere carrière wilde, maar ze wist niet wat. Na vier jaar lang twijfelen en nadenken zat ze muurvast. Het online coachingsprogramma Mindful Analysis hielp haar verder.

‘Ik rolde in dit werk’
“Ik werkte als secretaresse bij een groot advocatenkantoor. Eigenlijk wilde ik dat niet, ik wilde geen secretaresse zijn. Maar wat ik wél wilde, dat wist ik niet. Het probleem was dat ik dat nooit heb geweten. Na mijn middelbare school ben ik met vier verschillende studies gestopt. De universiteit lag me niet, daar ben ik veel te praktisch voor. Helaas kwam ik daar veel te laat achter. Na deze mislukte studiejaren wist ik echt niet meer welke kant ik op moest. Uit pure radeloosheid ben ik Schroevers gaan doen. Dat is een secretaresseopleiding van twee jaar. Het leek me niks. Maar ik wilde perse toch een studie afmaken, dus dan maar dit. Met twee vingers in mijn neus haalde ik het diploma. Niet lang daarna rolde ik in een secretaressebaan bij een advocatenkantoor. Het werk ging me makkelijk af: ik ben een regelaar, erg secuur en ook goed in administratieve zaken. Maar leuk? Nee, ik vond het niet leuk. Om eerlijk te zijn: diep van binnen vond ik het veel te min om secretaresse te zijn. Ik kom uit een familie met allemaal hoogopgeleide mensen. Stuk voor stuk hebben ze ‘zware banen’ in het bedrijfsleven. Ik schaamde me voor mijn functie. Als iemand vroeg: ‘waar werk je?’, dan antwoordde ik ‘bij een advocatenkantoor’. Dat ik zelf geen advocaat was, zei ik er niet bij. Mijn familie keek me er niet op aan hoor, niemand kon het wat schelen. Behalve ik zelf dan. Mijn leidinggevenden op het advocatenkantoor waren leeftijdsgenoten die dezelfde achtergrond hadden als ik: zelfde studentenvereniging, zelfde soort familie-achtergrond. Met het enige verschil: zij hadden hun rechtenstudie afgemaakt, en ik niet. Dat vond ik moeilijk te verkroppen. Ik voelde me minderwaardig tegenover mijn collega’s. Maar, ik had ook geen alternatief. Daarnaast kon ik goed met sommige collega’s opschieten. Daarom besloot ik er het beste van te maken. Ik zou ze laten zien dat ik meer waard was. Ik nam naast mijn normale klussen nog extra functies aan in het bedrijf. Ik organiseerde de personeelsfeesten en ik zat in de bestuursraad. Ik haalde eruit wat er in zat.”

De ommekeer
‘Ik gaf mezelf een jaar’
“Na drie jaar kon ik binnen mijn baan geen enkele uitdaging meer vinden. Ik deed mijn werk op de automatische piloot, en met zoveel tegenzin dat ik er echt ongelukkig van was. Toen kon ik er niet meer omheen: ik zei mijn baan op. Ik had inmiddels wat gespaard en ging een jaar op reis. Dat was een mooie en leerzame tijd. Maar eenmaal terug liep ik tegen hetzelfde probleem op: wat moest ik gaan doen? Ik wilde niet opnieuw gaan studeren, dat wist ik inmiddels wel. Ondertussen was de crisis volop aan de gang: er waren bijna geen banen. Maar mijn geld was op, ik móest werk hebben. Via bevriende ex-collega’s kon ik mijn oude functie bij het advocatenkantoor weer oppakken. Ik had geen keus, dus daar zat ik weer. Wel had ik dit keer een afspraak met mezelf gemaakt: over een jaar moest ik ander werk hebben. Iets waarmee ik wél tevreden zou zijn. Ik nam me voor om er echt mee aan de slag te gaan. Maar na een aantal weken merkte ik dat ik letterlijk vast zat, ik wist niet waar ik moest beginnen. Daarom gaf ik me op voor een online coachingstraject.”

De doorbraak
‘Er vielen heel wat kwartjes’
“Het online coachingstraject dat ik volgde heet Mindful analysis. Ik koos voor de email methode. In dit traject heb je vijf werkdagen intensief mailcontact met een coach. Hiervoor had ik speciaal een paar dagen vrij genomen. De eerste opdracht was een globale en korte omschrijving van mijn leven, een mini-biografie. Ik moest me hierbij vooral richten op de keuzes die ik had gemaakt, en hoe die tot stand waren gekomen. Na iedere mail stuurde de coach weer nieuwe vragen. Zo gingen we langzamerhand steeds dieper op de zaken in. Dit contact per mail was ideaal. Ik vind het fijn om te schrijven, en ik houd er van om alles overzichtelijk op papier te hebben. Daarnaast kon ik rustig teksten herlezen en de tijd nemen om na te denken over de vragen die ze stelde. Die waren namelijk best confronterend, er vielen heel wat kwartjes. Langzamerhand pelde ze alle lagen van me af, en kwamen we tot de essentie. Zo kwam ik erachter dat mijn gevoel van minderwaardigheid gedurende mijn hele leven een grotere rol speelde dan ik dacht. Als kind al voelde me ik minder dan mijn broertje en zusje die allebei heel duidelijk ergens in uitblinkten. Ik niet, ik vond alles wel leuk en was overal een beetje goed in. Hierdoor voelde ik me middelmatig, ik voelde me niet bijzonder. Vervolgens was mijn studietijd een grote bevestiging van waar ik zo bang voor was: ik zou nooit iets vinden waar ik goed in was, ik zou nooit ergens in uitblinken. Dit gevoel van minderwaardigheid is hierdoor altijd blijven hangen. Ik werd er door ‘verlamd’: diep in mij zei een stemmetje dat ik toch geen ander werk kon vinden. De coach wees me op dit mechanisme, en ook op het feit dat mijn gevoelens van minderwaardigheid compleet onterecht waren. Ik had wel degelijk een hoop bereikt. Het waren belangrijke inzichten.”

De verandering
‘Ik dacht concreter na’
“Als laatste stap kreeg ik de opdracht om een plan te schrijven over hoe ik praktisch gezien een baan zou kunnen vinden die ik wel leuk vond. Dus maakte ik een korte-stappen-plan over hoe ik dit doel kon bereiken. En toen was de coachingsweek afgelopen. Eerlijk gezegd was ik vervolgens eerst een tijd teleurgesteld. Want wat nu? Ik had mijn vingers blauw getikt en veel over mezelf geleerd, maar ik had nog steeds geen ander werk. Was ik wel iets opgeschoten? Volgens de coach kwam het goed. Ik moest het even laten liggen, en dan zou ik vanzelf merken dat ik verder was gekomen. En inderdaad, na een tijdje merkte ik dat ik veel concreter nadacht, en ook concreter handelde. Ik zette mijn stappenplan in werking: zo prikte ik een dag waarin ik samen met een vriendin alle mogelijke vacatures ben gaan doorspitten. Pardoes kwam ik op de functie ‘relocation manager’. Dat was het: talen, reizen, andere culturen, zaken regelen en organiseren. Deze sector, waarin je werkt met expats, was op mijn lijf geschreven. Hierna ben ik een paar maanden bezig geweest met het vinden van een vacature. Maar ik beet me er in vast, en het is gelukt. Na vele open sollicitaties en gesprekken vond ik uiteindelijk via een kennis van LinkedIn een baan. Precies binnen het jaar dat ik mezelf gegeven had. Het werk beviel meteen: het is prikkelend, druk, uitdagend, met veel regelwerk en verantwoordelijkheid, geweldig! Achteraf denk ik dat de coaching me net dat duwtje heeft gegeven dat ik nodig had. Ook heb ik mijn minderwaardigheidsgevoel losgelaten, en ben ik een stuk zekerder van mezelf geworden. Ik doe waar ik zin in heb en heb lak aan wat mensen van me denken. Ik hoor van mensen dat ik er veel beter uitzie dan een jaar geleden. Dat geloof ik wel, je straalt uit hoe je in het leven staat. Als je positiviteit uitstraalt, heeft dat positieve gevolgen. Het is één groot domino-effect. Dat wist ik natuurlijk al wel, maar het is altijd goed om er weer eens met je neus op de feiten gedrukt te worden.”

Flow Magazine, januari 2012