Publicatiebias
Het heeft wel iets komisch, als het niet tegelijkertijd toch ook enigszins triest zou zijn. Want we hebben het hier over de publicatiebias die zoveel inhoudt als: niet alles wat er aan wetenschappelijk onderzoek wordt gepubliceerd, klopt ook. Nu is dat - wetenschappelijk gezien - ook onmogelijk, maar waar het gaat om dingen die mensen letterlijk slikken, dan is het toch wel een serieuze zaak.
Want wenden we ons niet met ieder pijntje, zuchtje, klachtje tot het internet? En staat dan niet om de haverklap in een artikel: 'wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat...' en geloven we dat niet allemaal direct? Nou ja, geloven. we nemen het aan, we nemen het serieus.
Maar uit nieuwe publicaties, ondermeer besproken in de Academische Boekengids, blijkt dat twee onderwerpen hier van belang, anders worden voorgesteld dan zij zijn. En dat is te danken aan de publiciteitsbias: niet al het onderzoek is even degelijk en bovendien wordt gepubliceerd datgene wat aanwezig is bevonden en niet datgene dat niet is gevonden. Dus als het waarschijnlijk is dat er 55 genen verantwoordelijk kunnen zijn voor depressieve klachten, dan worden deze genen genoemd. Dat na nader onderzoek blijkt dat er slechts 2 genen echt aantoonbaar depressieve klachten kunnen veroorzaken, neemt de andere genoemde genen niet weg. Daarbij moet onderzoek aan allerlei regels voldoen, die bij nader onderzoek niet geheel zijn nageleefd.
Eerder is ook al flink gepubliceerd over de positieve werking van medicatie tegen depressie en ook over verschillende vormen van psychotherapie bij depressie. Conclusie op dit moment is dat we het niet weten, maar dat het zeker niet zo is dat pillen en therapie goed tegen depressiviteit werken.
Coaching wel dan?
Eerst even onderzoeken wat coaching is... Dat kan nog wel even duren.
Laten we eerst maar weer eens goed naar de depressieve persoon luisteren of diens verhaal lezen, zoals wij bij Mirjam.nu doen. Wat is zijn verhaal, wat zijn zijn relaties, hoe verloopt zijn leven, wat ervaart hij allemaal? En dan kan die hij natuurlijk ook een zij zijn.
Flexwerken maakt ziek?
Steeds meet flexwerkers raken arbeidsongeschikt, lezen we in het Financieele Dagblad. Dat daar heel wat aan te relativeren valt, blijkt in het vervolg van het artikel waarin staat dat per saldo er minder mensen arbeidsongeschikt worden, maar dat de regels zijn veranderd. We dachten al: flexwerken maakt toch gelukkig? Benieuwd hoe dat met het nieuwe werken zal gaan.
Interessant is en blijft de vraag: wat is ziek? En hoe ziek moet je eigenlijk zijn om in het geheel niet meer te hoeven werken, maar een inkomen te mogen ontvangen van anderen? Want premies betalen betekent niet een paar jaar inkomen bij elkaar sparen, zoals mensen die menen overal ' recht' op te hebben weleens denken. Nee, dat betekent op z'n minst dat er andere mensen zijn die een deel van jouw uitkering bij elkaar sparen. Dat heet sociaal en dat is mooi. Maar sociaal is ook dat je weliswaar bepaalde klachten hebt, maar dat je eens om je heen informeert wat er nog meer te doen is dan alleen het werk dat je niet meer kunt doen.
Nu doet iemand dat zogenaamd vooor jou, maar ook voor honderden anderen. Dat werkt dus niet want deze persoon heeft niet genoeg tijd om eens rustig met je uit te zoeken wat je nog meer op deze wereld kunt doen als je niet kunt typen, buikpijn hebt of depressief bent.
Het leven zonder werk, maar met een uitkering is niet leuk. Dat velen zich eraan vastklampen is een interessant verschijnsel. Misschien komt het doordat het een soort droomsituatie lijkt te zijn: slapend rijk worden. Niets is minder waar want een uitkering geeft niets anders dan stress, ziek of niet. Dus als je nog niet ziek was, dan word je dat wel.
De context van de cliënt
In een online coachingstraject ontmoet je de cliënt niet echt. Je functie als online coach is duidelijk: je bent er voor de ander en daarop is iedere (tekst)handeling die je verricht, geënt. Wat de cliënt schrijft is waar het om gaat en waarmee je aan het werk gaat. Maar wat is dat precies, wat doe je precies en wat gaat er in je hoofd om?
Natuurlijk stel je de juiste vragen die de cliënt als prettig en belangstellend ervaart, maar die hem of haar ook aan het denken zetten. Je hoeft niet heel scherpzinnig of kritisch te zijn, daar is de cliënt niet bij gebaat. Wat wel belangrijk is, is dat je weet in wat voor wereld de ander leeft. En was het maar waar dat we die wereld volledig zouden kunnen kennen, dan was alles een stuk makkelijker.
Toch kun je je wel enigszins voorstellen wat bijvoorbeeld de historische context van een Nederlandse cliënt is. Het is fijn dat daar ook televisie voor gemaakt wordt, niet speciaal voor online coaches (hoewel?) maar voor iedereen.
Deze week start bij de VPRO een mooie serie over de moderne geschiedenis van Nederland. Een soort zomergasten, maar dan anders.
Kijk naar http://tinyurl.com/2wxf9yb
Mannen en hun identiteit
Een in online coaching geïnteresseerde man merkte laatst op dat het in dit blog wel erg veel over vrouwen gaat. Maar dat de problematiek wel herkenbaar was voor hem. Nu is het niet de bedoeling dat alleen vrouwen een beroep doen op online coaching. Integendeel het beeld dat mannen niet over gevoelens praten leeft nog steeds en dus zou online coaching (niet praten, maar anoniem schrijven) juist bij uitstek geschikt voor hen zijn.
Nu, dan even een boekje open over de mannen die voor online coaching hebben gekozen. Inderdaad, het werkt. Vermoedelijk op andere gronden dan vrouwen, maar dat moeten we nog onderzoeken. In ieder geval gaven ze me te kennen dat de duidelijke en analytische werkwijze zeer beviel en dat het schrijven een volkomen nieuwe en verrassende activiteit was om zaken, en dus ook emotionele zaken, te behandelen. Dat het schrijven veel mensen een enorm prettig gevoel geeft en dat men er echt plezier in heeft, zal niemand verbazen, en dat is dus ook bij mannen het geval.
Wel is gebleken dat het dagelijkse contact echt een voorwaarde is om deze methode echt effectief te doen zijn en ook dat vinden mannen gelukkig prettig. Over de verschillen tussen mannen en vrouwen ga ik het niet hebben, dat blijft een almaar veranderend en zeer complex onderwerp. Dan verzanden we in ingewikkelde en vage constructies die iets zeggen over praktisch zijn, resultaatgericht, relatiegericht, autonomie, zelfbeeld, rolpatronen etc... etc...
Daarover heb ik het al ruimschoots gehad in Het Spiegelplafond, dat je overigens best kunt lezen. Zeker als man.
Schrijf de depressie weg
Al vanaf het begin van Mirjam.nu is gebleken hoe goed het schrijven via email helpt tegen depressie. Geheel in overeenkomst met de succesvolle Mindfulness Based Cognitive Therapy is alle aandacht gericht op datgene wat je als mens in depressie beleeft. En dat is voor iedereen anders
Schoolweigering is een ziekte
Wat vroeger spijbelen heette, heet nu schoolweigering en in het artikel dat ik daarover in PsychoPraktijk lees, wordt het beschreven als een verschijnsel waarvoor je behandeld kunt worden. Mensen, of liever gezegd kinderen, 'hebben' schoolweigering. Net zoiets als 'kinderwens' of slaan we nu door? Daar kun je ook voor behandeld worden, zoals wij allen weten.
Schoolweigering kan gepaard gaan met klachten als hoofdpijn, buikpijn, stress en angst. En cognitieve therapie helpt. Dan worden de gedachten die de 'cliënt' heeft benoemd en onderzocht op waarheid. Dus als je als dertienjarige bang bent om gepest te worden, dan wordt er wat aan die gedachten gedaan. Ook al word je wel gepest dus.
Het leven mag niet meer hard zijn, en als het ook maar een beetje onaangenaam wordt, dan is er de cognitieve gedragstherapie of anders is er wel een pil. Waarom is het niet zinvol om in je jonge leven een tijdje hele rare en heftige gedachten te hebben? Waarom moet alles direct de kop in worden gedrukt? Gewone levensproblemen van kinderen, zoals school haten vanuit het diepst van je hart, moeten direct 'behandeld' en geëlimineerd worden. Anders hebben we geen controle meer, hebben we te maken met onhandelbare en ononderwezen kinderen en dus later getraumatiseerde volwassenen.
Dat kinderen gewoon naar school moeten, lijkt men hierbij over het hoofd te zien. En dat je als volwassende een schoolweigerend (dienstweigerend) kind heus wel kunt overtuigen van het nut het plezier van school, dat wordt vergeten. Dat het 'haten' en de 'klachten' daar best bij mogen horen en bovendien vanzelf weer overgaan, ook. We hebben hier meer te maken met het volwassenenprobleem dat men nog maar weinig kan hebben, we moeten tenslotte allemaal geslaagd, succesvol en gelukkig zijn. En wel nu. Dus een kind dat ons met de neus op de feiten drukt - het leven is hard en moeilijk, zeker als je met andere jonge opgroeiende kinderen in een gebouw moet zijn en dingen moet leren van mensen die niet eens kunnen rekenen en spellen - dan hebben we een probleem.
En de onderzoekers staan klaar om er bovenop te duiken, om alle verschijnselen in de nieuwste psychotherapeutische modellen te gieten en een fijn en vers protocol te maken. Dat de geldstroom van de GGZ op gang houdt. Lekker belangrijk.
Coaching en therapie - wat is het verschil?
Natuurlijk, beide beroepsgroepen proberen zich van elkaar te onderscheiden en daar hebben ze ook alle redenen toe. Want psychotherapie bestaat allang, heeft een wetenschappelijke status en de mensen die het beoefenen hebben een academische opleiding gedaan en meestal nog vele jaren studie daarna. En zoals we allemaal weten kan iedereen zich coach noemen. Psychotherapeut mag je jezelf zeker niet noemen, je moet aan alle voorwaarden voldoen.
Maar goed, wat doen ze allebei in de traditionele werkwijze van het persoonlijk gesprek? Luisteren, natuurlijk. Interpreteren wat de cliënt zegt. Opdrachten geven. Vragen stellen.
De therapeut stelt diagnoses, legt eventueel vragenlijsten voor. Stelt een behandelingsplan voor of volgt een protocol.
De coach spreekt een aantal gesprekken af, geeft opdrachten, stelt een plan van aanpak op of laat dat door de cliënt doen.
En zo kunnen we nog wel honderd dingen opnoemen die eigenlijk niet het verschil uitmaken. Want ook een coach kan trouwens goed op de hoogte zijn van psychologische inzichten en methoden. En een therapeut kan het getherapeuter achter zich hebben gelaten en hebben gekozen voor een meer 'coachende' aanpak zoals dat al op opleidngen voor therapie wordt onderwezen.
Vanzelfsprekend, alles staat en valt met de persoon van de coach of therapeut. Met diens intelligentie, diens inlevingsvermogen, empathie, kennis van de mens en de wereld, diens liefst diepe wens de ander ten dienste te willen staan. Het liefst wil hij wonderen verrichten, maar kan hij niet. Of zij, natuurlijk. Want er zijn veel zijs in die wereld.
Wat dat betreft is er weinig verschil met online coaching en therapie. Behalve dan dat de coach of therapeut achter de computer er als persoon niet is, er niet toe doet. En dat komt alle daden, alle handelingen, alle boodschappen gericht op de cliënt alleen maar ten goede. Die kan zich puur en alleen met zichzelf bezighouden en dat was tenslotte de bedoeling. De online coach en/of therapeut maakt dat mogelijk door alles waar hij goed in is.
Het roer om
In Vrij Nederland staat deze week een reportage over een aantal mensen dat het succesvolle carrièrebestaan heeft ingeruild voor wat anders: een baan in de zorg, een eigen bedrijf, een toontje lager. Want succes is maar betrekkelijk, helemaal als je van jezelf vervreemdt, ongezond gaat leven en almaar gestresst bezig bent met meer, meer, meer. Die mensen hebben het allemaal lang volgehouden, dat gejaagde bestaan. En nu zijn we allemaal blij omdat ze maar weer eens bevestigen dat het allemaal nergens voor nodig is, dat geld, die spanningen en dat harde werken aan dingen die eigenlijk helemaal geen 'zin' hebben.
Hoe kan het dan dat zij het zo lang hebben volgehouden? We kunnen natuurlijk wel het systeem, of het individualisme, of het tijdsbeeld de schuld gaan geven, of beter nog: de politiek, maar dat beantwoordt nog niet de vraag naar wat zich precies in het hoofd en het lichaam van die hardwerkende mensen heeft afgespeeld. Zijn het verslavingsverschijnselen? Is het de angst voor eenzaamheid, voor uitsluiting? Een verkokerde blik? Het is toch verwonderlijk dat we, in een tijd waarin het individualisme hoogtij viert, ons jarenlang niet afvragen waar we mee bezig zijn?
Een mooie term daarvor las ik in het boekje De lof der twijfel van Peter L. Berger en Anton Zijderveld: cognitieve besmetting. Zo eenvoudig is het.
En die hersenonderzoekers maar hun best doen om alle functies in dat ene hoofd te ontcijferen...
Vrouwen van nu
Deze maand begint op Canvas de Britse serie Mistresses, die we natuurlijk niet gaan missen (omdat we 'm op RTL wel hebben gemist). We hebben intussen tijd over omdat we ons ook zo verheugden op In Therapie op de Nederlandse tv, maar dat viel zo tegen dat we maar niet meer kijken. Mistresses gaat over moderne vrouwen met problemen. Zulke vriendinnen hebben we allemaal wel, voor zover we niet zelf zo'n vrouw zijn. Want de vrouw van nu heeft andere problemen dan die van vroeger. Was onze moeder nog veelal een huisvrouw die gefrustreerd en eenzaam in het leven stond en er maar het beste van probeerde te maken, de moderne vrouw... ehhhhh.
Nou ja, feitelijk zijn er natuurlijk wel heel wat verschillen op te noemen. Want nu is die vrouw niet meer getrouwd, ze is zelfs vaak single, met of zonder kinderen. Committment is ingewikkeld, ze wil haar eigen leven leiden, haar eigen 'dingetjes' doen. Het eigen huis is ook echt van haar, ze heeft haar eigen eetgewoonten, slaapgewoonten, sportgewoonten en seksgewoonten. Daar is ze aan gehecht en dan hebben we het nog niet eens over de carrière en het sociale leven dat goud waard is. Dit lijkt een beetje op Sex and the City, maar zo gaat het in Mistresses niet worden. Nee, we gaan de diepte in, en natuurlijk zijn we benieuwd waar dat op uitkomt. Zou het die telkens weer terugkerende vraag zijn: hoe moet ik leven?
Of: hoe zat dat ook alweer met geven en nemen? Of: wanneer zeur ik, en wanneer kom ik voor mezelf op? Wanneer ben ik een bimbo en wanneer een sexbom? Wie kan ik vertrouwen? Of: wat is houden van? Wat is trouw? Hoe voed ik mijn kinderen op? Moet ik van mijn moeder houden?
Waar moet het met de wereld naartoe?
Ben beniewd.
Paul mailt
De patiënt van toen is de cliënt van nu
Interessant boek, Het einde van de psychotherapie van Paul Verhaeghe. Vooral de constatering dat de patiënten van Freud nu de gewone mens die om coaching vraagt blijkt te zijn. Een aardig, neurotisch of anderszins angstig en onzeker iemand die niet weet wat hij wil of kan. Iemand die geinteresseerd is in zichzelf en ook de gevoelens en gedachten die hem dwarszitten graag onder woorden wil brengen. Hij wil in gesprek met iemand, samen uitvinden wat eraan scheelt, een deconstructie maken van de verschijnselen en daarna keuzes maken of beslissingen nemen. Het is iemand die in de wereld staat, die een context heeft van relaties, gezin, werk en andere bezigheden en hij wil iets aan zijn problemen doen.
De hedendaagse patiënt voor de psychotherapeut is een geheel ander tiepje geworden. Deze is agressief, verslaafd, heeft eetstoornissen, pleegt strafbare feiten en is geenszins geinteresseerd in het onder woorden brengen van zijn gevoelens en gedachten. De ander is gewoon een klootzak en de dokter moet met een pasklare oplossing dan wel wonderpil komen anders gaat ie gewoon naar iemand anders. Fascinerend, en waar.
Daarom is het des te wonderlijker dat de term coach nog steeds door jan en allemaal op de deur geplakt kan worden. Je moet wel iets kunnen om die gewone man, met die gewone, maar gecompliceerde context te kunnen helpen. Vroeger moest je daar eerst arts voor zijn geworden, dan jarenlang zelf op de bank hebben gelegen en liefst nog zijn gepromoveerd op een neurose, een analyse of een vorm van innerlijk conflct en de oorzaak daarvan die in de attachmentsfeer moest liggen. Nu kun je gewoon een website laten maken, een visitekaartje laten drukken en je deur of mailbox openzetten. Ik denk niet dat dit ons allemaal verder zal helpen, maar in die zin ben ik ook een kind van mijn tijd, dat gelooft in vooruitgang en ja, toch iets van maakbaarheid. Maar wel met deskundige zorg, graag.
