Verbitterde vrouwen

Vandaag had ik het er met een collega-onderneemster, tevens mijn uitgeefster over, en een tijdje geleden zag ik een paar journalisten levendig twitteren over het onderwerp: ouder wordende vrouwen die verbitterd raken. Je kunt daarover flauw doen en hen zeurders en zuurpruimen noemen, maar je kunt er ook vanuit gaan dat zij niet bewust kiezen voor deze levenshouding. Want ja, dat is het wel.

Uit ervaring met in het leven teleurgestelde dames weet ik dat het een innerlijke stem is die, kort gezegd, de schuld van alles buiten jezelf legt. En dat komt erop neer dat er niets en niemand meer deugt. Je hebt overal last van: van de buren die ook gewoon leven, van de rij in de supermarkt, van het feit dat je niet voor de deur kunt parkeren, van bellende jongeren in de tram of trein. Ergernis, geprikkeldheid en een enorme, diepgevoelde woede. Je kunt het ook zien: op momenten van opwinding, en dat kan alleen al een verplicht praatje bij de bakker zijn, komen er rode vlekken in de nek, bij de oren en soms loopt het hele hoofd rood aan.

Je hebt geen idee waar al die heftige emoties vandaan komen, want waar hebben we het eigenlijk over? Die heftige emoties hebben niets te maken met de dagelijkse voorvallen en gebeurtenissen. Wel met verongelijkt zijn, eenzaamheid en wat teveel belang hechten aan de eigen meningen en overtuigingen. Het is ook een zekere onvrijheid om daarin iets te veranderen. De identiteit, zelfdefinitie (ik ben nou eenmaal zo, ik ben iemand die... etc.) is het illusoire veilige baken geworden. Hoe kan dat nou?

We hebben het over oudere vrouwen, over dames die in een andere tijd zijn opgegroeid en hun moeders hebben zien sloven om man en kinderen tevreden en netjes te houden. Het is ook historisch nog veel verder en uitgebreider verklaarbaar, maar dat vind je zo als je het woord feminisme googelt.

Deze vrouwen weten nog niet hoe vrij ze zijn, dat ze het leven kunnen vieren en zelf dingen kunnen ondernemen om het zo te maken zoals ze zelf willen. Tot op zekere hoogte natuurlijk, maar dat geldt voor ons allemaal. Ze mogen niet vrij denken, hun eigen verantwoordelijkheden kiezen. Dat verbod ligt diep in henzelf verborgen.

Onwetendheid en onmacht. Heb mededogen.

Wat moet de professionele hulpverlener online kunnen?

Vandaag gaf ik een training aan een groep professionals van een grote hulpverleningsorganisatie. Ze waren op zoek geweest naar een methodiek om hun cliënten via email beter van dienst te kunnen zijn. Niet dat ze er geen kaas van hadden gegeten, nee. Ze zijn al sinds een aantal jaren via email aan het werk en hebben meer en meer aanvragen en aanmeldingen. Maar ze wisten dat er meer kon, dat internet de gelegenheid biedt tot snellere, intensieve hulp, coaching en therapie.

Gelukkig waren ze na afloop van de training van mening dat ze met Mindful Analysis hebben gevonden wat ze nodig hebben, dat is natuurlijk een groot compliment en een mooie afsluiting, of wie weet een nieuw begin van een samenwerking.

Belangrijker is het gegeven dat er veel te doen is omtrent online coaching, e-hulp, internettherapie en e-coaching, nog afgezien van de vraag waar al die termen eigenlijk voor staan. Feit is dat er veel geld in wordt geinvesteerd en dan vooral in tooling, techniek en implementatie in organisaties. Stroperige procedures moeten worden doorlopen, weerstand en zelfs afgrijzen van het idee dat online helpen kan, moet worden overwonnen. Met als resultaat allerlei mengvormen van niet alleen in louter face to face gebruikte methodieken, maar ook van verschillende communicatiemiddelen door elkaar heen.

Bellen, mailen, chatten, langskomen, webcammen, etc. Blended hulpverleningsprogramma's noemt men dat. En het ging er vandaag over, vooral over de vraag wie daar nu het meest mee gebaat is, en waartoe dit alles zal leiden. Voor de cliënt is het een kwestie van aanpassen aan de lange weg om de weerstand en het afgrijzen van de gevestigde orde te overwinnen. Want die cliënt raakt alleen maar in de war als die dan weer moet bellen, dan weer lijsten moet invullen, dan weer moet langskomen en dan weer kan chatten. Of mailen voor een vraag waarop hij ook nog eens een copypaste antwoord kan verwachten.

Wie zal het zeggen. In ieder geval zal er bezuinigd moeten worden, en gelukkig wordt websites bouwen steeds goedkoper.

Is coaching hip en hot?

Toen de eerste zelfhulpboeken op de markt kwamen, schreef ik het al op: straks helpt de ene helft van Nederland de andere helft met het leven. En daar begint het nu zowaar op te lijken. Niet dat er iets nieuws is aan het helpen van elkaar, zeker als het over levensvragen gaat, maar met het wegvallen van bepaalde sociale groepen en verbanden is dat niet meer vanzelfsprekend en moet je ervoor betalen. Het beroep dat aldus is ontstaan is 'coach'.

Dat de term een containerbegrip is en dat die 40.000 mensen die zichzelf momenteel coach noemen is niet zozeer het probleem. Wel dat niemand eigenlijk meer weet waar het over gaat als iemand het heeft over 'coaching', alle definitie- en certificeringsdrift ten spijt. Want nog steeds kan iedereen zeggen dat hij of zij coach is. En niemand zal dan vragen: ja, dat zeg jij nu wel, maar ben je wel een ECHTE? Als je een echt mens bent dan is het niet onwaarschijnlijk dat je van nature over allerlei in de definities voorkomende coachingsvaardigheden beschikt.

Beroepsverenigingen en certificeringen dienen niet om een woord, een naam die betekenisloos is geworden, nieuwe betekenis te geven. De beroepsvereniging voor psychoanalytici bijvoorbeeld is niet in het leven geroepen omdat de naam psychoanalyticus niet serieus werd genomen. En zo kun je ook denken aan allelei andere beroepen die mensen uitoefenen. Ze doen het, en daarom verenigen zij zich. Om de kwaliteit te bewaken, om financiële afspraken te kunnen maken, om elkaars belangen te behartigen.

Degene die zichzelf 'coach' noemt heeft een druk bestaan met het incasseren van opmerkingen ('Coach? jaaaah dat zeggen ze allemaal.' 'Iedereen kan een bordje met 'coach' op de deur plakken', etc.) en vertellen wie of wat hij of zij dan precies waarvoor coacht en hoe dan wel niet. Met een smalend 'jaja...' als reactie.

Moet ieder zichzelf respecterend mens dan maar afzien van het zichzelf 'coach' noemen? Want zo word je toch niet serieus genomen....

Vertel, wat vind jij ervan?

Is geen social media gebruiken chique?

Gisteren stond er wel een leuk en prikkelend stuk van Aleid Truijens in de Volkskrant. Dat het chique is om geen social media te gebruiken. Dit als tegenwicht tegen al die mensen die maar een eind weg publiceren op internet, in blogs, fora, tweets en waar al niet meer.

Verloren rondlopen in het leven

‘Niemand mag verloren rondlopen’ lees ik in ‘Overlevingskunst’ van Christa Anbeek, een aanrader voor iedere coach, therapeut en geestelijk hulpverlener. Deze uitspraak wordt gedaan in een verhaal over de existentiële therapie van Yalom. Daarover later meer.
En zo is het ook, niemand mag verloren rondlopen. Maarja, dat kun je nu wel zeggen... lopen we momenteel niet allemaal een beetje verloren rond? Of, preciezer gezegd: loopt iedereen tegenwoordig niet een flink aantal keren verloren in het leven rond, en wat zijn daarvan de consequenties?

Jezelf zijn in tijden van crisis

Werken is niet meer wat het geweest is, zoveel is zeker. Als je ergens een baan hebt, ben je die zo weer kwijt. Als je denkt dat je eindelijk je droombaan hebt gevonden, zijn er driehonderd wachtenden voor je en als je bent aangenomen is dat niet voor altijd, maar in eerste instantie hoogstens voor een jaar.

Psychologiseren - bij jezelf in therapie

De psychologie heeft ons in zijn meer dan honderdjarig bestaan veel gebracht. Goede manieren om het gedrag en het denken te onderzoeken, aannemelijke verbanden tussen opvoeding, achtergrond en latere gedachten, emoties en gedragingen. Therapieën om los te laten, ons open te stellen, irreële gedachten te lijf te kunnen gaan.  

Burnout, wat is dat eigenlijk?

Afgelopen week was er bij de VPRO een mooie documentaire te zien over mensen met een burnout. Twee mannen en een vrouw vertelden hun verhaal: over hoe ze eigenlijk niet in de gaten hadden hoe hard ze werkten, hoe ze roofbouw op zichzelf pleegden, hoe zelfs bepaalde functies uitvielen en hoe lang het duurde of nog duurt voordat ze hersteld zijn. Jonge mensen in de kracht van hun leven die een tijd als gebroken en uitgerangeerd hun dagen slijten.

De zzp'er en het nieuwe werken

Ja, die hebben van alles met elkaar te maken. Want de zzp'er geeft als eerste vorm aan dat nieuwe werken. Het is eigenlijk best een malle ontwikkeling die gaande is. Grote organisaties moeten leren hoe het nieuwe werken in elkaar steekt. Ze zijn daar bang voor 'spijbelaars', mensen die thuis zitten en lekker gaan koffiedrinken met manlief. Of mensen die wel werken, maar opeens hele andere dingen gaan doen omdat ze niet meer gecontroleerd worden.

In de FLOW!

Deze maand staat er een interview in de FLOW met een dame die een Mindful Analysis-traject heeft gedaan. Een hele eer, mogen we wel zeggen.

Ze vertelt hoe ze gedurende een week zichzelf in allerlei opzichten onderzoekt: haar motivatie, haar vragen, de dingen die ze vanuit haar jeugd heeft meegekregen. En probeert zodoende, al schrijvende over al die zaken, uit te vinden wat haar (werk)richting in het leven zal zijn. Het is een intensief proces en als ze klaar is denkt ze: wat is er eigenlijk gebeurd?