In het overigens zeer informatieve blad PsychoPraktijk staat een artikel over mindfulness, u kent dat wel, de moderne term voor meditatie. Na jaren van oordelen over zweverigheid wordt het oosten met alle wijsheden omarmd in de medische wereld. Dit is een mooi voorbeeld van hoe de psychologische wetenschap zich wederom een ding van alle mensen toeëigent en wij er niet meer over mogen praten tenzij we de woorden 'evidence based' of 'wordt vergoed door de verzekering' bij kunnen noemen. De schrijfster van het stuk, zelf psychotherapeute, doet enigszins verheugd uit de doeken dat mindfulness werkt bij eetstoornissen, angsten en bepaald verslavingsgedrag. Bij posttraumatische stress kan er sprake zijn van 'contraindicaties' aangezien de lijder daaraan nog niet open kan staan voor ervaringen die juist te pijnlijk zijn. Welaan, deze persoon kan dan ook niet mediteren, daarvoor is hij te onrustig. Maar hij kan het wel leren met bijvoorbeeld de juist ademhalingsoefeningen en spierspanningstrainingen.

Daarover een andere keer meer. Het gaat me meer om het woord mindfulness, dat ik zelf overigens ook graag gebruik wanneer ik vertel waarom online coaching zo goed werkt. Het is mindful, hetgeen in dat verband zoveel betekent als dat je schrijvend tot rust komt, zaken kunt herbeleven, dieper kunt afdalen in jezelf, geconcentreerd bezig bent. Meditatief.

En zoals alles wat je goed wilt kunnen, moet je het trainen. Gelukkig is het ook gewoon een hype, staat het in de bladen en worden er makkelijk leesbare boekjes over gemaakt die iedereen kan lezen. Mensen mediteren tegenwoordig gewoon. En voelen zich daar beter door. Ook mensen die niet naar de declarabele psycholoog (GGZ) hoeven, sterker nog: sommigen hoeven dankzij hun dagelijkse meditatie niet meer naar de psycholoog.