In De opstand van het lichaam van de wereldberoemde psychotherapeute Alice Miller (iedere coach heeft Het drama van het begaafde kind van haar gelezen of is dat nu aan het doen) beschrijft zij aan de hand van een rijke literatuurstudie en haar eigen ervaringen met cliënten wat de gevolgen kunnen zijn van mishandeling op jonge leeftijd. Dan gaat het ook om het onthouden van liefde en verwaarlozing. Zoals iedereen wel weet zijn die gevolgen groot. De herinneringen zitten in het lichaam opgeslagen en worden keer op keer herleefd. Funest voor presteren, relaties, seksualiteit, zelfvertrouwen, geluk.

Het vierde gebod (Eer uw vader en uw moeder) speelt daarbij een belangrijke rol, aldus Miller. Het is ons cultureel ingebakken dat wij onze ouders eren, vergeven, erkennen als belangrijke mensen in ons leven en hun vertrouwen niet beschamen. Als ze het vroeger fout hebben gedaan, zullen we altijd moeite blijven doen om hen de gelegenheid te geven het weer goed te maken. Op zoek naar de liefde die er toen niet was, staan we keer op keer weer bij hen op de stoep. En zo blijft alle ellende in stand. Nee, je wordt niet meer geslagen of uitgescholden, maar die liefde en aandacht die je toen nodig had, kun je nooit meer bij hen weghalen. Ze hadden toen al niet het gevoel dat ze je het verschuldigd waren, dus waarom nu wel? Beter is het om de dingen bij de naam te noemen en te zeggen dat je een hekel aan je vader of moeder hebt. Dat je eigenlijk ook niet weet waarom je daar weer met je nette gedrag staat af te wassen, ze hebt uitgenodigd, een vakantie'tje boekt waar je altijd weer met barstende koppijn van terug komt.

Het zit te diep. Volgens Miller is er iets anders nodig: een ander mens dat weet wat je hebt meegemaakt, dat van je houdt en rekening houdt met je ervaringen, je angsten, je eenzaamheid. Met wie je kunt praten en de narigheid kunt delen. Dat heelt. En die ander, dat kan een goede coach of therapeut zijn, maar liever nog een goede vriend, vriendin of natuurlijk: je geliefde.