Zowel in Amerika, in Europa, als in Rusland wordt enthousiast onderzoek gedaan naar piekeren en de gevolgen ervan. Proberen we hier met cognitieve therapie, mindfulness en allerhande coachingsinstrumenten een einde aan het piekeren te maken, de Russen laten juist zien dat ze flink opknappen van een stevige piekerpartij. En dat is niet nieuw, het heeft ons ook heel wat geholpen dat de Russen sinds jaar en dag superpiekeraars zijn: lees Tsjechov en Tolstoj er maar op na. Om over Dostojevski nog maar te zwijgen.

In Amerika, en volgens mij hier ook, worden mensen down om niet te zeggen depressief van al hun gepieker. Ze denken zichzelf ook de put in door te zwelgen in negatieve emoties en door anderen de schuld te geven van alles wat hun overkomt. En natuurlijk geven ze zichzelf ook de schuld. Het komt allemaal door mensen die niet deugen. De Russen geven liever de omstandigheden de schuld, en een omstandigheid kan niet schuldig verklaard, noch veroordeeld worden. Best wel mindful, eigenlijk. Het is zo, en zo is het.

De Russen, evenals trouwens Aziaten, zijn ook niet zo geneigd zich met ieder wissewasje op het 'ik' te storten. Sterker nog, het 'ik' maakt nog altijd wel in de eerste plaats deel uit van de gemeenschap. Dus als we gaan, dan gaan we samen.

Tot slot de typisch Amerikaanse gedrevenheid om rijk en succesvol te worden. Alleen al ontkennen dat rijkdom en succes niet voor iedereen is weggelegd, levert een hoop getob en gepieker op. Terwijl we dit toch allang wisten. What's new?