Vandaag werd ik gebeld door een onderzoeker van TNO/ICT die een onderzoek naar online coaching, therapie en e-learning aan het voorbereiden was. Een opmerkelijk onderdeel van ons gesprek was de vraag waarom er op het gebied van therapie toch al veel meer bestaat waar het gaat om hulpverlening via internet. Hij, de onderzoeker, dacht dat de mensen daar misschien creatiever of innovatiever zijn. Mijn vermoeden is dat dat niet het geval is. Maar wat ik wel denk is dat therapeuten, en dan bedoel ik werkenden in psychotherapeutische praktijken die onder de GGZ vallen, een academische opleiding hebben en daarna nog een lange intensieve therapieopleiding hebben gedaan. Daarbij moeten zij zich ieder jaar flink bijscholen om hun registratie te kunnen verlengen en zijn er diverse beroepsverenigingen en regelingen met de verzekeraars. Het is georganiseerd, goed of niet. De mensen hebben een beschermd beroep en zijn over het algemeen nieuwsgierig naar de resultaten van methoden. Die belangstelling is in ieder geval opgewekt tijdens hun studie.

Coach kun je gewoon worden. Zijn coaches geinteresseerd in methoden, in onderzoeksmodellen, in harde resultaten? Natuurlijk, sommigen zijn dat zeker. Maar de meeste coaches zijn coach geworden voor zichzelf en niet voor het algemeen belang, vanuit zorg voor een ander, laat staan voor de wetenschap. Misschien wel voor het geld, maar dat kan voor ieder beroep opgaan. In ieder geval is er niet zoveel te onderzoeken aan een gesprek dat achter gesloten deuren is gevoerd en waar de coach 'gewoon zichzelf' is geweest omdat dat altijd 'werkt'.

Online coaching bestaat nog slechts in enkele vormen, voorzover we even wat heen en weer gemail of gechat buiten beschouwing laten. Maar dat kun je geen coaching noemen. Anderzijds... de methode Mirjam.nu is ook geen coaching. Want geen gesprek.