Interessant boek, Het einde van de psychotherapie van Paul Verhaeghe. Vooral de constatering dat de patiënten van Freud nu de gewone mens die om coaching vraagt blijkt te zijn. Een aardig, neurotisch of anderszins angstig en onzeker iemand die niet weet wat hij wil of kan. Iemand die geinteresseerd is in zichzelf en ook de gevoelens en gedachten die hem dwarszitten graag onder woorden wil brengen. Hij wil in gesprek met iemand, samen uitvinden wat eraan scheelt, een deconstructie maken van de verschijnselen en daarna keuzes maken of beslissingen nemen. Het is iemand die in de wereld staat, die een context heeft van relaties, gezin, werk en andere bezigheden en hij wil iets aan zijn problemen doen.

De hedendaagse patiënt voor de psychotherapeut is een geheel ander tiepje geworden. Deze is agressief, verslaafd, heeft eetstoornissen, pleegt strafbare feiten en is geenszins geinteresseerd in het onder woorden brengen van zijn gevoelens en gedachten. De ander is gewoon een klootzak en de dokter moet met een pasklare oplossing dan wel wonderpil komen anders gaat ie gewoon naar iemand anders. Fascinerend, en waar.

Daarom is het des te wonderlijker dat de term coach nog steeds door jan en allemaal op de deur geplakt kan worden. Je moet wel iets kunnen om die gewone man, met die gewone, maar gecompliceerde context te kunnen helpen. Vroeger moest je daar eerst arts voor zijn geworden, dan jarenlang zelf op de bank hebben gelegen en liefst nog zijn gepromoveerd op een neurose, een analyse of een vorm van innerlijk conflct en de oorzaak daarvan die in de attachmentsfeer moest liggen. Nu kun je gewoon een website laten maken, een visitekaartje laten drukken en je deur of mailbox openzetten. Ik denk niet dat dit ons allemaal verder zal helpen, maar in die zin ben ik ook een kind van mijn tijd, dat gelooft in vooruitgang en ja, toch iets van maakbaarheid. Maar wel met deskundige zorg, graag.