Hij heeft een prachtige carrière gemaakt: Economie gestudeerd, zijn MBA gehaald, op interessante posities gezeten bij de Groten der Aarde. Vriendin, reizen, eigen huis. Noem het allemaal maar op. Hij zou gelukkig moeten zijn, Paul. Maar hij is dat niet. Hij voelt zich leeg en op en hij wil met niemand praten omdat hij zich schaamt. Over dat schaamtegevoel beginnen we natuurlijk niet meteen want eerst is het zaak om Paul zijn huidige situatie goed in beeld te kunnen krijgen. Hij schrijft uitgebreid over zijn werk, zijn successen, zijn redelijk goede relaties met collega's en zijn ambities. Die enigszins gedwarsboomd worden, maar hoe dat precies in elkaar zit, daar kan hij niet de vinger op leggen. Daar is dus iets te onderzoeken.

Maar Paul schrijft ook over zijn fysieke klachten die hij sinds een paar maanden heeft - het is niet ernstig, maar de fut lijkt eruit, en soms doet het hier en daar pijn. Naar de dokter is hij nog niet geweest, hij wil niet voor aansteller versleten worden.

Na twee dagen schrijven voelt hij zich al beter omdat hij zaken heeft benoemd die hij altijd voor zichzelf hield, of sterker nog: waarvan hij zich niet bewust was. Gevoelige kwesties, zoals de schaamte en zijn eigen opstelling in moeilijke situaties met collega's, maar ook verheugende berichten zoals zijn verborgen talent voor sportcoaching.

Hij heeft plezier in het schrijven en vertelt erover aan zijn vriendin die het spannend en knap van hem vindt. Nee, geen probleem dat hij er een of twee uurtjes per avond aan besteedt. Het is toch alleen deze week? Ja, inderdaad, na een week dagelijks flink concentreren en de vragen van de MA beantwoorden is Paul eruit. Hij ziet ruimte en mogelijkheden om uit het keurslijf te stappen, ziet ook in waarom hij dat wil gaan doen en voelt zich ontspannen en zelfverzekerd. Hij heeft nu ook hard gewerkt, maar gericht op diepgang en innerlijke noodzaak, niet op het tegemoet komen aan een concept.