Wat vroeger spijbelen heette, heet nu schoolweigering en in het artikel dat ik daarover in PsychoPraktijk lees, wordt het beschreven als een verschijnsel waarvoor je behandeld kunt worden. Mensen, of liever gezegd kinderen, 'hebben' schoolweigering. Net zoiets als 'kinderwens' of slaan we nu door? Daar kun je ook voor behandeld worden, zoals wij allen weten.

Schoolweigering kan gepaard gaan met klachten als hoofdpijn, buikpijn, stress en angst. En cognitieve therapie helpt. Dan worden de gedachten die de 'cliënt' heeft benoemd en onderzocht op waarheid. Dus als je als dertienjarige bang bent om gepest te worden, dan wordt er wat aan die gedachten gedaan. Ook al word je wel gepest dus.

Het leven mag niet meer hard zijn, en als het ook maar een beetje onaangenaam wordt, dan is er de cognitieve gedragstherapie of anders is er wel een pil. Waarom is het niet zinvol om in je jonge leven een tijdje hele rare en heftige gedachten te hebben? Waarom moet alles direct de kop in worden gedrukt? Gewone levensproblemen van kinderen, zoals school haten vanuit het diepst van je hart, moeten direct 'behandeld' en geëlimineerd worden. Anders hebben we geen controle meer, hebben we te maken met onhandelbare en ononderwezen kinderen en dus later getraumatiseerde volwassenen.

Dat kinderen gewoon naar school moeten, lijkt men hierbij over het hoofd te zien. En dat je als volwassende een schoolweigerend (dienstweigerend) kind heus wel kunt overtuigen van het nut het plezier van school, dat wordt vergeten. Dat het 'haten' en de 'klachten' daar best bij mogen horen en bovendien vanzelf weer overgaan, ook. We hebben hier meer te maken met het volwassenenprobleem dat men nog maar weinig kan hebben, we moeten tenslotte allemaal geslaagd, succesvol en gelukkig zijn. En wel nu. Dus een kind dat ons met de neus op de feiten drukt - het leven is hard en moeilijk, zeker als je met andere jonge opgroeiende kinderen in een gebouw moet zijn en dingen moet leren van mensen die niet eens kunnen rekenen en spellen - dan hebben we een probleem.

En de onderzoekers staan klaar om er bovenop te duiken, om alle verschijnselen in de nieuwste psychotherapeutische modellen te gieten en een fijn en vers protocol te maken. Dat de geldstroom van de GGZ op gang houdt. Lekker belangrijk.