Steeds meet flexwerkers raken arbeidsongeschikt, lezen we in het Financieele Dagblad. Dat daar heel wat aan te relativeren valt, blijkt in het vervolg van het artikel waarin staat dat per saldo er minder mensen arbeidsongeschikt worden, maar dat de regels zijn veranderd. We dachten al: flexwerken maakt toch gelukkig? Benieuwd hoe dat met het nieuwe werken zal gaan.
Interessant is en blijft de vraag: wat is ziek? En hoe ziek moet je eigenlijk zijn om in het geheel niet meer te hoeven werken, maar een inkomen te mogen ontvangen van anderen? Want premies betalen betekent niet een paar jaar inkomen bij elkaar sparen, zoals mensen die menen overal ' recht' op te hebben weleens denken. Nee, dat betekent op z'n minst dat er andere mensen zijn die een deel van jouw uitkering bij elkaar sparen. Dat heet sociaal en dat is mooi. Maar sociaal is ook dat je weliswaar bepaalde klachten hebt, maar dat je eens om je heen informeert wat er nog meer te doen is dan alleen het werk dat je niet meer kunt doen.
Nu doet iemand dat zogenaamd vooor jou, maar ook voor honderden anderen. Dat werkt dus niet want deze persoon heeft niet genoeg tijd om eens rustig met je uit te zoeken wat je nog meer op deze wereld kunt doen als je niet kunt typen, buikpijn hebt of depressief bent.
Het leven zonder werk, maar met een uitkering is niet leuk. Dat velen zich eraan vastklampen is een interessant verschijnsel. Misschien komt het doordat het een soort droomsituatie lijkt te zijn: slapend rijk worden. Niets is minder waar want een uitkering geeft niets anders dan stress, ziek of niet. Dus als je nog niet ziek was, dan word je dat wel.