De zzp'er en het nieuwe werken
Waarom moeten organisaties leren hoe ze daarmee om moeten gaan en hoe allerlei oncontroleerbare wildernis te voorkomen? Omdat anders de werknemers weglopen. Want mensen willen niet meer in een keurslijf. Ze zijn te mondig, te hoogopgeleid, te ervaren, te gewiekst, te zelfstandig om nog 'gemanaged' te worden door een soort baas die hen op de vingers tikt. En die manager, die moet ook een 'dienende' functie gaan vervullen. Een soort personal coach worden voor de werknemer. Jammer voor al die 30.000 coaches in het vrije veld.
Als je het op de keper beschouwt, en als je het op de man af vraagt, willen de meeste mensen zzp'er worden. Niet omdat dat zo lekker armoedig kan zijn, niet omdat je zeker in het begin meer dan 60 uur per week moet buffelen, maar wel omdat je zelf kunt bepalen wanneer je die 60 uur buffelt en hoe je jezelf wilt ontwikkelen, zodanig dat je over vijf jaar eens een vakantie kunt boeken waarin je niet hoeft te lezen om bij te blijven. Men wil zinvoller bezig zijn dan in het leven van dagen op kantoor slijten en een maandsalaris opstrijken met praten, stukken schrijven die niemand leest, plannen maken die niet uitgevoerd worden en berekeningen maken van achterhaalde cijfers.
Wat betreft dat praten: beginnende zzp'ers willen nogal eens kantoortje gaan spelen. Die willen regelmatig 'bij elkaar komen', brainstormen' en 'ervaring uitwisselen'. Alles kosteloos en alsof men zeeën van tijd heeft. Nu word je daar bij een corporate voor betaald, voor praten, en liefst zo abstract mogelijk. Maar in het paradijs van de zzp'er zijn we weer gewoon terug bij af.
Tijd is geld.
