Werken is niet meer wat het geweest is, zoveel is zeker. Als je ergens een baan hebt, ben je die zo weer kwijt. Als je denkt dat je eindelijk je droombaan hebt gevonden, zijn er driehonderd wachtenden voor je en als je bent aangenomen is dat niet voor altijd, maar in eerste instantie hoogstens voor een jaar.

Banen staan op de tocht, ontslaggolfjes volgen elkaar op. En wat doe je als je eruit ligt? Veel mensen gaan dan solliciteren op datgene wat ze al jarenlang gedaan hebben, waarin ze ook zijn gegroeid en geprofessionaliseerd. Ze zijn iets geworden, iets waarvan ze denken dat ze het in een nieuwe setting ook weer zullen zijn. Een baan bij een bedrijf.

Maar alles verandert, niet alleen het werk zelf, maar ook de bedrijven. De laatste gaan een andere positie innemen dan we de afgelopen jaren gewend zijn. Niet meer de plek waaraan je je bindt, waar een groot deel van je sociale leven zich afspeelt. Niet meer het gezinsvervangend tehuis dat veel bedrijven nog steeds zijn. Maar faciliterende entiteiten.

Faciliterend voor mensen, voor professionals die de wereld vorm gaan geven en ontwikkelen. Vanuit hun krachten, talenten en ideeën. Niet meer vanuit allerlei constructies die bovenin bestuurskamers zijn bedacht en uitgezet. Dat werkt niet meer, daar worden mensen ziek van, daar komt ongelijkheid van, ondoorzichtigheid en... crisis.

Dus als je werkloos bent, ga dan eerst na wat je zelf wilt en kunt betekenen en doe er wat mee. Het wordt nooit meer zoals het was. En dat is maar goed ook.