Vandaag gaf ik een training aan een groep professionals van een grote hulpverleningsorganisatie. Ze waren op zoek geweest naar een methodiek om hun cliënten via email beter van dienst te kunnen zijn. Niet dat ze er geen kaas van hadden gegeten, nee. Ze zijn al sinds een aantal jaren via email aan het werk en hebben meer en meer aanvragen en aanmeldingen. Maar ze wisten dat er meer kon, dat internet de gelegenheid biedt tot snellere, intensieve hulp, coaching en therapie.

Gelukkig waren ze na afloop van de training van mening dat ze met Mindful Analysis hebben gevonden wat ze nodig hebben, dat is natuurlijk een groot compliment en een mooie afsluiting, of wie weet een nieuw begin van een samenwerking.

Belangrijker is het gegeven dat er veel te doen is omtrent online coaching, e-hulp, internettherapie en e-coaching, nog afgezien van de vraag waar al die termen eigenlijk voor staan. Feit is dat er veel geld in wordt geinvesteerd en dan vooral in tooling, techniek en implementatie in organisaties. Stroperige procedures moeten worden doorlopen, weerstand en zelfs afgrijzen van het idee dat online helpen kan, moet worden overwonnen. Met als resultaat allerlei mengvormen van niet alleen in louter face to face gebruikte methodieken, maar ook van verschillende communicatiemiddelen door elkaar heen.

Bellen, mailen, chatten, langskomen, webcammen, etc. Blended hulpverleningsprogramma's noemt men dat. En het ging er vandaag over, vooral over de vraag wie daar nu het meest mee gebaat is, en waartoe dit alles zal leiden. Voor de cliënt is het een kwestie van aanpassen aan de lange weg om de weerstand en het afgrijzen van de gevestigde orde te overwinnen. Want die cliënt raakt alleen maar in de war als die dan weer moet bellen, dan weer lijsten moet invullen, dan weer moet langskomen en dan weer kan chatten. Of mailen voor een vraag waarop hij ook nog eens een copypaste antwoord kan verwachten.

Wie zal het zeggen. In ieder geval zal er bezuinigd moeten worden, en gelukkig wordt websites bouwen steeds goedkoper.